About…


sky-goddessΓνώρισα καλό και κακό, αμαρτία και αρετή, δικαιοσύνη και αδικία.

Έκρινα και κρίθηκα.

Πέρασα μες από θάνατο και γέννηση, χαρά και λύπη, παράδεισο και κόλαση.

Και τέλος αναγνώρισα πως είμαι μέρος των πάντων και όλα είναι μέρος του εαυτού μου.

-Χαζράτ Ιναγιάτ Χαν

Υπήρξα ηθική, ευσυνείδητη, πιστή στις αξίες μου, αφοσιωμένη και υπεύθυνη σε ό,τι αναλάμβανα να διεκπεραιώσω.

Υπήρξα όμως και υπερβολικά αγχώδης από την επιθυμία μου να γίνουν όλα με τον καλύτερο τρόπο.  Από κεκτημένη ταχύτητα πολλές φορές θεωρούσα πως ο μόνος και καλύτερος τρόπος για να εξελιχτούν τα πράγματα ήταν ο δικός μου. Έτσι όμως γινόμουν συγκεντρωτική για να έχω τον έλεγχο της κατάστασης και δεν εμπιστευόμουν τους άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν να λειτουργώ χειριστικά πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Κι αφού σήκωνα τόσα πολλά, όταν δεν άντεχα και λύγιζα, ένιωθα προδομένη, μόνη, εγκαταλελειμμένη  από τους άλλους που είχα ήδη αποκλείσει από το να με βοηθήσουν.

Υπήρξα εργατική, πολύ εργατική, δούλεψα σκληρά όλα μου τα χρόνια. Τίποτα νομίζω δε μου χαρίστηκε.

Είχα να κλείσω πολλά και βαριά τραύματα και πληγές πολλών γενεών πίσω. Ένα βαρύ φορτίο φόβου και βίας με ρίζες βαθιές. Αγωνίστηκα να το καθαρίσω, ορκισμένη αγωνίστρια, τίμια και πιστή στο έργο μου. Δεν τα κατάφερα, ακόμα, είναι βαθιές οι ρίζες. Πόνεσα πολύ.

Υπερασπίστηκα με θάρρος και αυτοθυσία όσους ένιωθα ως αδύναμους και ανίσχυρους. Ήθελα οι γύρω μου να με αγαπούν, αλλά το έκρυβα. Προσέφερα απλόχερα, με ανιδιοτέλεια, βοήθεια και στήριξη στους άλλους. Υπήρξα όμως συχνά τόσο γενναιόδωρη στη φροντίδα των άλλων με κρυφό κίνητρο να τους γίνω απαραίτητη και να μ΄αγαπούν. Διψούσα τόσο για την αγάπη των άλλων που ξεχνούσα πολλές φορές να με φροντίζω, ξεχνούσα να αναγνωρίσω τις δικές μου ανάγκες.

Άνοιγα συχνά νέους δρόμους, οξυδερκής, έβλεπα μπροστά με καθαρή και εστιασμένη ματιά. Ως εθελόντρια πολεμίστρια,  ήθελα συνεχώς να βελτιώνω τα πράγματα για όλους. Δεν άντεχα όμως εύκολα την κριτική τους και την αποτυχία με αποτέλεσμα να καταφεύγω συχνά στην τελειομανία.

Ήθελα τόσο πολύ οι άλλοι να μ΄αγαπήσουν… που ξεχνούσα να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Σήμερα, έχω να μάθω και μαθαίνω να αγαπώ άνευ όρων τον εαυτό μου και τους άλλους, γιατί ΕΝΑ είμαστε. Συμπονώ εμένα, με αγαπώ και με σέβομαι και έτσι συμπονώ και αγαπώ και τους άλλους.

ΠΗΓΗ

Σοφία Άντζακα, Σκέψη και συναίσθημα


gallery-1458861945-rosanna-tasker-jessicaknoll1under8

Δεν ξέρω αν έχεις δει τη συνοχή ανάμεσα στις σκέψεις ή ιδέες και στο συναίσθημα. Δεν είναι δύο πράγματα, αλλά ένα.

Εξηγούμαι: Κάθε συναίσθημα, όσο λεπτό, ακαθόριστο ή αδιόρατο κι αν είναι, αν θελήσεις να το εξιχνιάσεις, θα δεις ότι στον πυρήνα του περιέχει μια προσχηματισμένη, μη συνειδητή ιδέα, ή ένα συμπέρασμα. Αν αυτή η “πυρηνική” ιδέα διαλυθεί με το φως της κατανόησης, σταματάει και η συγκινησιακή ταραχή. Αλλά και η σκέψη ή η ιδέα έχει πολλές φορές τις ρίζες της σ’ ένα ευχάριστο ή δυσάρεστο συναίσθημα, στο συμφέρον ή μη συμφέρον. Δεν είναι σκέτη, αμιγής ιδέα.

Κάθε ιδέα που περνάει από το μυαλό μας είναι χρωματισμένη συναισθηματικά. Πέρα απ’ αυτό, η ιδέα έχει το παρελθόν της, την ιστορία της, τον συνειρμό της. Γι’ αυτό, όταν αρχίζει κανείς να παρακολουθεί τις ιδέες-συναισθήματά του, χωρίς το “λογικό” παραπέτασμα πια, γρήγορα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις ρίζες, με την προϊστορία της γένεσης και τις ρίζες της ιδέας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που, από “επιστημονική” προκατάληψη (στην ουσία εδώ κρύβεται προσωπικό συμφέρον) παραβλέπουμε, επειδή νομίζουμε ότι είναι φανερή η προέλευσή του και δεν χρειάζεται την προσοχή μας.

Εννοώ το λεγόμενο “ένστικτο”. Ωστόσο, αν το εξετάσεις, παραμερίζοντας τους γιατρούς και τους βιολόγους, θα δεις ότι έχει άμεση σύνδεση με τις πιο βαθιές ρίζες του προσωπικού (εγωκεντρικού) εαυτού που τον εκφράζει με τον πιο ύπουλο και πονηρό τρόπο έτσι ώστε να ξεγελά αφάνταστα. Έχει αμεσότατη σύνδεση με ό,τι είναι πιεσμένο, γάντζωμα, ξέσπασμα, μοναξιά, δυσφορία, πόθο για κάτι το ακαθόριστο, λησμονιά, φόβο, ξεχείλισμα. Ίσως να εκφράζει τον επιφανειακό εαυτό μας πολύ πιο άμεσα απ’ ό,τι η σκέψη και το συναίσθημα. Γι’ αυτό είναι και πιο δύσκολο να μάθει κανείς τη γλώσσα του.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο της Σοφίας Άντζακα, Ιερός Γάμος, τόμος ΙΙΙ, εκδόσεις Σπαγειρία

ΠΗΓΗ: NATASSAS BLOG

27 τρόποι με τους οποίους ο εγκέφαλός μας διαστρεβλώνει την πραγματικότητα! Μήπως οι προκαταλήψεις οδηγούν και τη δική σας ζωή;


Τα στοιχεία και η ερμηνεία τους!

Η γνώση που συγκεντρώνουμε από τις επιστημονικές μελέτες εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πως ερμηνεύουμε τα στοιχεία. Οι ερμηνείες, όμως, υπακούν στους ίδιους κανόνες που διέπουν τις αντιλήψεις μας για την πραγματικότητα. Είναι γεμάτες παραδοχές, γενικεύσεις, παραλείψεις και λάθη.

Στις κοινωνικές επιστήμες, αυτά τα λάθη αποκαλούνται γνωστικές προκαταλήψεις.

Αυτές οι προκαταλήψεις είναι ενσωματωμένες τόσο στους αντιληπτικούς και τους συναισθηματικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου όσο και στους γνωστικούς. Μέχρι να φτάσει η αντιληπτική πληροφορία στη συνείδηση, το άτομο έχει προλάβει να την μετατρέψει σε κάτι καινούργιο και μοναδικό. Αυτή η ανακατασκευή της πραγματικότητας αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζουμε τα πιστεύω μας για τον κόσμο.

Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των πιστεύω μας παίζει επίσης η λογική, η ορθή σκέψη και η κοινωνική συναίνεση. Οι παράγοντες αυτοί επηρεάζουν και τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τον κόσμο. Αν εντοπίσουμε αυτές τις προκαταλήψεις, μπορούμε να γίνουμε πιο πιστοί.

Τα τελευταία 50 χρόνια, ερευνητές, επιστήμονες, ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι ταυτοποίησαν εκατοντάδες γνωστικές, κοινωνικές και συμπεριφορικές διαδικασίες, αλλά και διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

Παρακάτω, συγκέντρωσα 27 προκαταλήψεις τις οποίες θεωρώ απαραίτητες για την αξιολόγηση των αντιλήψεών μας και των πιστεύω μας για τον κόσμο.

Η προκατάληψη της οικογένειας. Όλοι μας έχουμε την προδιάθεση να πιστεύουμε αυτόματα τις πληροφορίες που μας παρέχουν μέλη της οικογένειάς μας και στενοί φίλοι. Από τότε που γεννιόμαστε, ο εγκέφαλός μας βασίζεται σε αυτά τα άτομα, γι’ αυτό και τείνουμε να αποδεχόμαστε τον κόσμο χωρίς να ελέγχουμε τα γεγονότα.

Η προκατάληψη της εξουσίας. Τείνουμε να πιστεύουμε ανθρώπους που κατέχουν θέσεις ισχύος και γοήτρου. Τους θεωρούμε πιο αξιόπιστους, χωρίς να ελέγχουμε τις πηγές τους.

Η προκατάληψη της γοητείας. Θεωρούμε πιο αξιόπιστους τους πιο ψηλούς και γοητευτικούς ανθρώπους, επειδή ο εγκέφαλός μας έλκεται από αυτό που τον ευχαριστεί αισθητικά. Οι πιο ευπαρουσίαστοι άνθρωποι έχουν περισσότερες πιθανότητες να μας πείσουν.

Η προκατάληψη της επιβεβαίωσης. Έχουμε την τάση να δίνουμε έμφαση σε πληροφορίες που στηρίζουν τα πιστεύω μας, ενώ υποσυνείδητα αγνοούμε ή απορρίπτουμε πληροφορίες που τα αντικρούουν. Από τη στιγμή που τα πιστεύω μας έχουν ενσωματωθεί στο νευρικό μας κύκλωμα, στοιχεία που αντιτίθεται σε αυτά δεν μπορούν πολλές φορές να εισβάλλουν στις υπάρχουσες διαδικασίες του εγκεφάλου.

Η προκατάληψη της αυτοεξυπηρέτησης. Σε συνδυασμό με την προκατάληψη της επιβεβαίωσης, εμφανίζουμε επίσης την τάση να συντηρούμε πεποιθήσεις που ευνοούν τα προσωπικά μας συμφέροντα και τους προσωπικούς μας στόχους.

Η προκατάληψη της ομάδας. Υποσυνείδητα, υιοθετούμε ευνοϊκή μεταχείριση για τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας και σπάνια αμφισβητούμε τα πιστεύω τους, επειδή ο εγκέφαλός μας είναι έτσι κατασκευασμένος, ώστε να αναζητά τη συμφωνία με τους γύρω του.

Η προκατάληψη για άτομα εκτός ομάδας. Γενικά, απορρίπτουμε ή υποτιμούμε τα πιστεύω ανθρώπων που δεν ανήκουν στην ομάδα μας, κυρίως όταν οι πεποιθήσεις τους διαφέρουν αισθητά από τις δικές μας. Επιπλέον, έχουμε τη βιολογική προδιάθεση να αναστατωνόμαστε όταν ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους διαφορετικού εθνικού και πολιτιστικού υποβάθρου – έστω κι αν είναι μέλη της ομάδας μας.

Η προκατάληψη της κοινωνικής συναίνεσης. Όσο περισσότερο οι άλλοι συμφωνούν μαζί μας, τόσο περισσότερο πιστεύουμε ότι οι πεποιθήσεις μας είναι αληθινές. Αντίθετα, όσο περισσότερο διαφωνούν οι άλλοι μαζί μας, τόσο πιθανότερο είναι να καταπιέσουμε και να αμφισβητήσουμε τα ίδια μας τα πιστεύω – ακόμα κι όταν είναι σωστά.

Η προκατάληψη του πλήθους. Αυτή η προκατάληψη αντικατοπτρίζει την τάση μας να υιοθετούμε το σύστημα πεποιθήσεων της ομάδας στην οποία ανήκουμε. Όσο περισσότεροι άνθρωποι μας περιβάλλουν, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να τροποποιήσουμε τα πιστεύω μας για να ταιριάζουν με τα δικά τους.

Η προκατάληψη της προβολής. Συχνά υποθέτουμε, χωρίς να το επαληθεύουμε, ότι τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας έχουν παρόμοια πιστεύω, παρόμοιες ηθικές αξίες και βλέπουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια μας. Η CIA περιγράφει αυτή την προκατάληψη ως τη νοοτροπία “όλοι σκέφτονται όπως εμείς” και τη θεωρεί μια από τις πιο επικίνδυνες – επειδή οι διαφορετικοί πολιτισμοί και οι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων (όπως οι τρομοκράτες) δεν σκέφτονται όπως εμείς.

Η προκατάληψη της προσμονής. Όταν ψάχνουμε για πληροφορίες, ή όταν κάνουμε κάποια έρευνα, έχουμε την τάση να “ανακαλύπτουμε” αυτό ακριβώς που ψάχνουμε. Στην ιατρική, οι διπλά τυφλές μελέτες έχουν σκοπό να εξαλείψουν αυτή τη διαβρωτική προκατάληψη.

Η προκατάληψη των “μαγικών αριθμών”. Οι αριθμοί επηρεάζουν τα πιστεύω μας εξαιτίας των ισχυρών ποσοτικών λειτουργιών του εγκεφάλου. Όσο πιο μεγάλος και υποβλητικός είναι ένας αριθμός, τόσο μεγαλύτερη είναι και η συναισθηματική του αντίδραση. Κι αυτή με τη σειρά της ενδυναμώνει την εμπιστοσύνη μας στην πληροφορία που προσδιορίζεται ποσοτικά.

Η προκατάληψη της πιθανότητας. Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι είμαστε πιο τυχεροί από τους άλλους και ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε τις ανισότητες (άτομα με κατάθλιψη τείνουν να πιστεύουν το αντίθετο). Αυτή η αισιοδοξία είναι επίσης γνωστή ως η προκατάληψη του τζογαδόρου. Αν στρίψεις ένα νόμισμα, και φέρεις κορώνα 9 φορές στη σειρά, οι περισσότεροι άνθρωποι θα στοιχηματίσουν πολλά λεφτά ότι την επόμενη φορά θα είναι γράμματα. Φυσικά, οι πιθανότητες παραμένουν ίδιες κάθε φορά που στρίβεις ένα νόμισμα: πάντα υπάρχουν 50 τοις εκατό πιθανότητες να φέρεις γράμματα. Επίσης, όλοι κουβαλάμε “μαγικές” προκαταλήψεις από την παιδική μας ηλικία. Έτσι, πολλοί ενήλικες, κυρίως οι τζογαδόροι, έχουν πάνω τους διάφορα φυλαχτά (ένα τετράφυλλο τριφύλλι, ένα λαγοπόδαρο, ένα νόμισμα) που υποτίθεται ότι τους φέρνουν τύχη.

Η προκατάληψη της αιτίας-αποτελέσματος. Ο εγκέφαλός μας έχει την προδιάθεση να κάνει συνειρμούς ανάμεσα σε δύο γεγονότα, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ τους. Αν πιεις κάποιο βότανο και σου περάσει το κρυολόγημα, τότε αποδίδεις την ανάρρωσή σου στο βότανο αυτό, έστω κι αν σε αυτό συνέβαλαν στην πραγματικότητα δεκάδες άλλοι άσχετοι παράγοντες.

Η προκατάληψη της ευχαρίστησης. Τείνουμε να πιστεύουμε ότι οι ευχάριστες εμπειρίες αντικατοπτρίζουν μεγαλύτερες αλήθειες απ’ ό,τι οι δυσάρεστες εμπειρίες. Εν μέρει επειδή τα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου βοηθούν στον έλεγχο της δύναμης των αντιλήψεων, των αναμνήσεων και των σκέψεων.

Η προκατάληψη της προσωποποίησης. Δείχνουμε ιδιαίτερη προτίμηση στο να δίνουμε αρετές έμψυχων όντων σε άψυχα αντικείμενα. Επίσης. συνηθίζουμε να δίνουμε ανθρώπινη μορφή ή μορφή ζώου σε αφηρημένα ερεθίσματα (σκιές, συγκεχυμένους θορύβους, κ.λπ.). Αυτή η αντιληπτική και γνωστική λειτουργία πυροδοτεί διάφορες δεισιδαιμονίες.

Η προκατάληψη της αντίληψης. Ο εγκέφαλός μας υποθέτει αυτόματα ότι οι αντιλήψεις και τα πιστεύω μας αντιπροσωπεύουν αντικειμενικές αλήθειες για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Εξ ου και η έκφραση “Αν δεν το δω, δεν το πιστεύω”.

Η  προκατάληψη της επιμονής. Όταν πιστεύουμε σε κάτι, επιμένουμε ότι είναι αληθινό, ακόμη κι όταν έχουμε στη διάθεσή μας στοιχεία που λένε το αντίθετο. Και όσο περισσότερο συντηρούμε ορισμένες πεποιθήσεις, τόσο πιο βαθιά εντυπώνονται στο νευρικό μας κύκλωμα.

Η προκατάληψη της ψευδούς μνήμης. Ο εγκέφαλός μας τείνει να συγκρατεί για περισσότερο χρονικό διάστημα ψευδείς απ’ ότι αληθείς μνήμες. Επίσης, είναι εύκολο να εμφυτεύσεις ψευδείς μνήμες σε άλλους όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και οι πληροφορίες είναι αληθοφανείς.

Η προκατάληψη της θετικής μνήμης. Όταν αναπολούμε το παρελθόν, τείνουμε να ωραιοποιούμε τα γεγονότα και να τους δίνουμε μια πιο θετική δύναμη από την πραγματική.

Η προκατάληψη της λογικής. Έχουμε την τάση να πιστεύουμε επιχειρήματα που μας φαίνονται πιο λογικά. Επίσης, συνηθίζουμε να αγνοούμε πληροφορίες που δεν μας φαίνεται ότι βγάζουν νόημα. Όπως έχει πει ο Γουίλιαμ Τζέημς: “Κατά κανόνα, δεν πιστεύουμε τα γεγονότα και τις θεωρίες που φαίνονται άχρηστες”.

Η προκατάληψη της πειθούς. Όταν διαφωνούμε για κάποιο θέμα, πιστεύουμε συνήθως εκείνον που έχει πιο δραματικά και συναισθηματικά επιχειρήματα για μια άποψη. Ο εγκέφαλός μας τείνει να συντονίζεται με τους καλούς ομιλητές, με αποτέλεσμα αν κινδυνεύουμε να πιαστούμε αιχμάλωτοι των συναισθημάτων και των πεποιθήσεών τους.

Η προκατάληψη του πρώτου. Δίνουμε περισσότερο βάρος και θυμόμαστε πιο εύκολα ονόματα και πληροφορίες που αναγράφονται πρώτα σε μια λίστα.

Η προκατάληψη της αβεβαιότητας. Ο εγκέφαλός μας δεν συμπαθεί την αβεβαιότητα και την αοριστία. Γι’ αυτό, από το να μην είμαστε σίγουροι, προτιμάμε είτε να πιστεύουμε είτε να μην πιστεύουμε.

Η προκατάληψη των συναισθημάτων. Τα δυνατά συναισθήματα συνήθως παρεμποδίζουν τη λογική και την ορθή κρίση. Ο θυμός έχει την τάση να μας δημιουργεί την πεποίθηση ότι έχουμε δίκιο και το σωστό με το μέρος μας. Η αγωνία υπονομεύει αυτήν ακριβώς την πεποίθηση, ενώ η κατάθλιψη επισκιάζει τις αισιόδοξες πεποιθήσεις.

Η προκατάληψη της δημοσιότητας. Οι εκδότες βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών προτιμούν να εκδίδουν έργα με αίσιο τέλος, ενώ απορρίπτουν έργα με αρνητική έκβαση. Έτσι, μια έρευνα που δεν έχει επίδραση στον κόσμο έχει λιγότερες πιθανότητες να δημοσιευθεί σε σχέση με ένα εύρημα με θετικά αποτελέσματα. Μια άλλη διάσταση αυτής της προκατάληψης είναι η τάση των αναγνωστών να θεωρούν αυτόματα αλήθεια ό,τι δημοσιεύεται, ακόμη κι αν αποτελεί δημοσίευμα του κίτρινου τύπου.

Η προκατάληψη του τυφλού σημείου. Τελευταία, αλλά πολύ σημαντική, είναι η προκατάληψη που οι επιστήμονες αποκαλούν “προκατάληψη του τυφλού σημείου”. Οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πόσες γνωστικές προκαταλήψεις έχουν στην πραγματικότητα ή πόσο συχνά πέφτουν θύμα αυτών τους των προκαταλήψεων. Οι διαφημιστές και οι πολιτικοί έχουν πλήρη επίγνωση αυτών των τυφλών σημείων και στοχεύουν επίτηδες στις δικές μας προκαταλήψεις για να πουλήσουν τα προϊόντα ή τις ιδέες τους. Ως ένα βαθμό, όλοι μας χειραγωγούμε τους άλλους προκειμένου να τους πείσουμε να ενστερνιστούν τα δικά μας πιστεύω. Το κάνουν οι γονείς με τα παιδιά τους, οι δάσκαλοι με τους μαθητές τους, οι ερευνητές με τους συναδέλφους τους, οι εραστές μεταξύ τους. Δυστυχώς, συχνά το κάνουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες του άλλου.

Η προκατάληψη της άσπρης μπλούζας* όπου ο ασθενής ακούει τυφλά και άκριτα διαγνώσεις και αγωγές θεραπείας που του παρέχει ο ειδικός, πολλές φορές αγνοώντας ή παραμελώντας τη δική του εμπειρία στον πόνο και στην ασθένεια του. Θα ανεβάσω σε επόμενες αναρτήσεις ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο που αναφέρεται στην αίσθηση της υγείας και της ασθένειας. Όπως λέει ο συγγραφέας: “Υπάρχει μια άβυσσος ανάμεσα στο σώμα που μελετά η επιστήμη ως ένα από τα πολλά αντικείμενα της έρευνάς της και το σώμα όπως βιώνεται ως συγκεκριμένη προσωπική εμπειρία”.

*όπως λέμε “το σύνδρομο της άσπρης μπλούζας”, το σύνδρομο αυτό της περιστασιακής ανόδου της αρτηριακής πίεσης κατά την ιατρική εξέταση.

…και πιθανά να υπάρχουν και πολλές άλλες που δεν θυμόμαστε ή δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί… και ίσως συμπληρώσω ή συμπληρώσετε

ΠΗΓΗ: all time coaching

ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΩΝ ΑΓΩΓΗΣ~ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ


Ο πλούτος είναι πολύτιμος, αλλά είναι της Τύχης κτήμα, αφού πολλές φορές τον παίρνει απ’ αυτούς που τον έχουν και τον δίνει σε ανθρώπους που δεν ήλπιζαν ποτέ να τον αποκτήσουν· έπειτα, ο μεγάλος πλούτος είναι στόχος αυτών που σουφρώνουν βαλάντια, δηλαδή των κακοποιών στοιχείων, των υπηρετών και των συκοφαντών.
Το πιο σημαντικό είναι, πλούτο μπορούν να έχουν και οι χειρότεροι άνθρωποι. Η δόξα είναι μεν σεβαστό πράγμα, αλλά αβέβαιο. Η ομορφιά είναι απ’ όλους επιθυμητή, αλλά κι αυτή βαστάει λίγο. Η υγεία είναι πολύτιμη, αλλά ευμετάβλητη.
Όσο για τη δύναμη, αυτή είναι αξιοζήλευτη, αλλά την τσακίζουν γρήγορα οι ασθένειες και το γήρας. Κοντολογίς, όποιος παινεύεται για τη σωματική του ρώμη, κάνει μεγάλο σφάλμα, γιατί ασήμαντη είναι η δύναμη του ανθρώπου μπροστά στη δύναμη ζώων όπως είναι οι ελέφαντες, οι ταύροι και τα λιοντάρια.
Αντίθετα, η παιδεία είναι το μόνο απ’ όλα τα αγαθά που είναι θεϊκό κι αθάνατο.
Τα σημαντικότερα στοιχεία της ανθρώπινης φύσης είναι δύο: ο νους και ο λόγος. Ο νους κυβερνάει τον λόγο, ενώ ο λόγος υπηρετεί τον νου και βέβαια αυτόν δεν μπορεί να τον αρπάξει η τύχη, να τον αφαιρέσει η συκοφαντία, να τον τσακίσει η αρρώστια ή να τον ρημάξει το γήρας.
Γιατί μονάχα ο νους όσο περισσότερο παλιώνει τόσο πιο πολύ ξανανιώνει, κι έτσι ο χρόνος που όλα τ’ άλλα τα σαρώνει, στο γήρας προσθέτει την επιστημονική γνώση. Έτσι και ο πόλεμος, σαν χείμαρρος όλα τα παρασέρνει και τα σκορπά και μόνο την παιδεία δεν μπορεί ν’ αρπάξει.

Αλλάζω σημαίνει θυσιάζω


Yin and Yang and Alpha Omega combined over white

Είναι μεγάλο και διαρκές το δράμα που ζούμε καθημερινά, λόγω των συνηθειών μας που δεν μας αρέσουν, αλλά τις επιτρέπουμε να εκδηλώνονται και τις διαιωνίζουμε, ή λόγω συμπεριφορών μας που δημιουργούν συνεχώς άσχημες καταστάσεις για μας και τους γύρω μας. Πονάμε και εμείς, αλλά και οι άλλοι και μόλις το συνειδητοποιούμε αποφασίζουμε να αλλάξουμε.

Κάθε φορά γινόμαστε οι πιο αυστηροί κριτές του εαυτού μας και τον μαλώνουμε ή τον τιμωρούμε βάζοντάς τον στη γωνία.

Κάθε φορά μετανιώνουμε και ζητάμε συγνώμη.

Κάθε φορά δίνουμε υποσχέσεις στους άλλους ή στον εαυτό μας ότι δεν θα επαναληφθεί.

Κάθε φορά γεμίζουμε με τύψεις, με ενοχές και ντρεπόμαστε μετά για την συμπεριφορά μας.

Κάθε φορά θυμώνουμε με τον εαυτό μας και πολλές φορές φτάνουμε στο σημείο και να αρρωσταίνουμε για να μας τιμωρήσουμε, για να μας αθωώσουμε στα μάτια των άλλων ή για να αποφύγουμε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας που μας αναλογεί

Κάθε φορά, μόλις δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία,  επαναλαμβάνουμε ακριβώς τα ίδια και ο κύκλος συνεχίζεται.

Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί για κάθε αλλαγή που θέλουμε να κάνουμε θα πρέπει να προσφέρουμε εθελοντικά και συνειδητά, με επίγνωση, το παλιό που θέλουμε να αντικαταστήσουμε. Η αλλαγή για να εκδηλωθεί χρειάζεται χώρο. Χωρίς ισχυρή θέληση και συνεχή στόχευση, χωρίς την προσωπική μας δέσμευση, αλλαγή δεν υπάρχει. Καθηλωνόμαστε στην επαναλαμβανόμενη, μηχανική, σχεδόν αυτοματοποιημένη συμπεριφορά.

Η θυσία μας είναι η ίδια η συμπεριφορά, ή η συνήθεια που επιθυμούμε να αλλάξουμε. Για να αλλάξει κάτι χρειάζεται η ματιά μας να είναι διαρκώς στραμμένη στο νέο και όχι στο παλιό, να χαιρόμαστε για το καινούργιο που έρχεται και να δείχνουμε τον ενθουσιασμό μας γι΄αυτό.

Όμως για να συμβεί η όποια αλλαγή επιθυμούμε, απαιτείται να βιώσουμε τον πόνο για την απώλεια του παλιού κι ας ήταν κάτι που ήταν δυσλειτουργικό στη ζωή μας. Ποιος όμως θέλει να πονέσει; Απαιτείται να αποχαιρετήσουμε το παλιό και να επιδείξουμε προσήλωση στον νέο σκοπό. Απαιτείται να έχουμε υπομονή και επιμονή, να εργαστούμε, με  συστηματική άσκηση, μέχρι να καθιερωθεί το καινούργιο.

Γιατί χωρίς μια μικρή έστω «θυσία» από τον εαυτό μας, αλλαγή δεν έχει. Ο κύκλος της συνήθειας δεν σπάει, θα επαναλαμβάνεται.

ΠΗΓΗ: NATASSAS BLOG