Η Άνοιξη της ζωής σου…


Το νέο άρθρο μου στο περιοδικό «The Body» – Μάρτιος 2017.THE BODY ΜΑΡΤΙΟΥ _Genesis

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει η Άνοιξη της ζωής σου.

Χιλιοειπωμένα τα λόγια τα εκστατικά μπροστά στα θαύματα της αναγέννησης που φέρνει η μυροβόλος Άνοιξη, στα οποία γινόμαστε μάρτυρες χρόνο με το χρόνο. Αλλάζει η φύση, πετάει τα σκυθρωπά χρώματα του χειμώνα, το γκρι και το καφέ, το σκούρο μπλε της αβύσσου που καθρεφτίστηκε αστραπιαία στα μάτια σου καθώς τύλιξες λίγο πιο σφιχτά πάνω σου το ζεστό σου πανωφόρι. Έγειρες το πρόσωπό σου στον παγωμένο αέρα κι έκανες μια ευχή: θα συγχωρώ. Τον εαυτό μου και τους άλλους. Μήπως οι άλλοι δεν φέρουν μέσα τους τα σκοτεινά μου κομμάτια; Μήπως εγώ δεν γίνομαι εκείνος ο καθαρός καθρέπτης για να φωνάξω προς το μέρος τους τα ανείπωτα απ’ τα μύχια της ψυχής τους;

Θεραπεία σώματος – ψυχής

Μπήκαμε αισίως στον Μάρτιο, τον μήνα που σηματοδοτεί την έναρξη της Εαρινής περιόδου. Αυτή τη χρονιά η έναρξη της Άνοιξης συμπίπτει με την έναρξη του σαρανταημέρου πριν γιορτάσουν οι απανταχού Έλληνες το Άγιο Πάσχα. Παραδοσιακά αυτές είναι μέρες κάθαρσης, με τη νηστεία να αποτελεί, χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός, το μέσον για αποτοξίνωση με σκοπό την κάθαρση του σώματος και της ψυχής. Αρκεί αυτό το σαρανταήμερο ώστε να πετύχει ο άνθρωπος τη εξύψωση του πνεύματος μέσω της νηστείας; Η σύγχρονη επιστήμη απέδειξε ότι η χρόνια συσσώρευση τοξινών από τροφές επεξεργασμένες ή μολυσμένες από φυτοφάρμακα, μπορεί με τα χρόνια να επιφέρουν ανεπανόρθωτες βλάβες στο σώμα μας και να οδηγήσουν σε ανίατες α-σθένειες. Ακριβώς όμως με τον ίδιο τρόπο έχει αποδειχθεί η σταδιακή αλλοτρίωση του πνεύματος του ανθρώπου από τη χρόνια, μη-κάθαρση από αρνητικά συναισθήματα και νοητικές στρεβλώσεις.

Ανάταση ψυχής με επίγνωση

Φύσει αισιόδοξος άνθρωπος δεν θα μπορούσα να μη συσχετίσω την έλευση της Άνοιξης,  και της υπόσχεσης της αναζωογόνησης που φέρνει, με την ψυχική ανάταση και την άνθιση του πνεύματος. Πολλοί μύθοι της Άνοιξης σχετίζονται με τον θάνατο και την Ανάσταση κάποιου Θεού. Παραδοσιακά σε πολλά μέρη του κόσμου, γίνεται λόγος για γιορτές, μυήσεις και τελετουργίες που σηματοδοτούν το πέρασμα από την παγωνιά και την ακινησία του χειμώνα, στη ζωοδότρα, μυρωμένη, χρωματιστή και ανθοφόρα άνοιξη. Κανείς δεν επιθυμεί τον εν ζωή θάνατό του, πως μπορεί όμως να τον αποφύγει όταν δεν ζει συνειδητά; Με επίγνωση;  Ελλείψει πνευματικών πόρων και αγαθών, ο άνθρωπος μπορεί μόνο να περνάει τη ζωή του παρατηρώντας αυτά που συμβαίνουν γύρω του θεωρώντας ότι είναι ο παρατηρητής, ενώ ταυτόχρονα θα έπρεπε να είναι και ο αυτό-παρατηρούμενος. Σου μίλησα για συγχώρεση στην αρχή του άρθρου: συγχωρώ, σημαίνει συν+χωρώ, δηλαδή κάνω χώρο στον άλλο να υπάρξει μέσα μου αρμονικά ή χωράμε και οι δύο μαζί με τάξη και σεβασμό. Είναι σύμφυτο της ανθρώπινης φύσης το βίωμα αρνητικών συναισθημάτων και των αντιθέτων τους, άλλοτε μίσος άλλοτε αγάπη, άλλοτε χαρά κι έκσταση άλλοτε λύπη ή θυμός.  Ο Χαλίλ Γκιμπράν μιλώντας ως Προφήτης για τη Χαρά και τη Λύπη, είπε στην αρχή της ομιλίας του: «Η χαρά σας είναι η λύπη σας χωρίς μάσκα. Και το ίδιο το πηγάδι από όπου ανεβαίνει το γέλιο σας πολλές φορές γεμίζει με τα δάκρυά σας. Και πως αλλιώς μπορεί να είναι: Όσο πιο βαθιά σκάβει στο είναι σας η λύπη, τόση περισσότερη χαρά μπορείτε να δεχθείτε.»

(Αν θέλεις) Γνώρισε τον εαυτό σου

Πως μπορεί όμως ο άνθρωπος να ζει με αυτή τη συνειδητότητα χωρίς επίγνωση και αυτογνωσία; Παρακάτω θα σου δώσω τρεις, από τις πλείστες, προοπτικές βελτιστοποίησης του εαυτού σου,  όπου στο χρόνο σου μπορείς να βάλεις στόχο να δουλέψεις προκειμένου να έρθει μαζί με τη επίγεια και η πνευματική σου άνοιξη.  Φυσικά αυτό δεν θα συμβεί εν μία νυκτί. Η γνωριμία με τον εαυτό μας, η αποκωδικοποίηση των συναισθημάτων και των αξιών βάσει των οποίων ζούμε,  μπορεί να αποτελέσει εργασία ζωής. Όμως από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς. Σε προτρέπω να ξεκινήσεις τώρα, να δημιουργήσεις νοερά τον ιδανικό σου εαυτό προελαύνων σ’ ένα λαμπερό από χαρά και δημιουργικότητα μέλλον.

  1. Ζήσε σύμφωνα με τις αξίες σου

Οι αξίες αποτελούν αναγκαιότητα για την ομαλή ένταξη ενός άνθρωπου σε ένα κοινωνικό σύστημα και διέπουν τη ζωή του σε πολλά επίπεδα. Με εκκίνηση το σύστημα αξιών του ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητά του, λαμβάνει αποφάσεις και δρα. Αν εξετάσουμε λοιπόν τον τρόπο που ζούμε και το πως παίρνουμε αποφάσεις, θα είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε τις αξίες μας και να κατανοήσουμε  τη σημασία τους. Όσο περισσότερο κατανοούμε τη σημασία των αξιών στη ζωή μας τόσο πιο ικανοποιητικές αποφάσεις θα παίρνουμε.

~ Έχεις σκεφτεί ποτέ με ποιό τρόπο οι αξίες που πρεσβεύεις επηρεάζουν τον τρόπο που λαμβάνεις αποφάσεις και πως αυτές επηρεάζουν τη ζωή σου;

  1. Ανακάλυψε τα χαρίσματά σου

Όλοι οι άνθρωποι διαθέτουμε ψυχικά χαρίσματα τα οποία με την κατάλληλη εκπαίδευση δύναται να ανασυρθούν και να αποτελέσουν το εφαλτήριο μιας νέας επαγγελματικής ενασχόλησης ή να επαναπροσδιορίσουν τον τρόπο που βιώνουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Χαρίσματα δεν είναι μόνο τα ταλέντα, οι ιδιαίτερες ικανότητες ή τα προσόντα που διαθέτει ένας άνθρωπος αλλά και εκείνος ο μοναδικός τρόπος να σαγηνεύει εκείνους στους οποίους απευθύνεται. Τα χαρίσματά μας, μας καθιστούν μοναδικούς, μας βοηθούν να ανακαλύψουμε το πεπρωμένο μας και να στεκόμαστε στο πλάι των συνανθρώπων μας με αυθεντικότητα και αλτρουισμό.

~ Εσύ, ποια νομίζεις ότι είναι τα πιο σημαντικά χαρίσματα που έχεις ως άνθρωπος; Σκέψου και κατέγραψε τουλάχιστον πέντε από αυτά.

  1. Βελτίωσε την επικοινωνία σου

Όσο πιο απλά επικοινωνείς, τόσο πιο εύκολα θα μεταφέρεις το μήνυμά σου. Είτε επικοινωνείς σε δια-προσωπικό επίπεδο, είτε σε επαγγελματικό οι δεξιότητες επικοινωνίας που θα επιδείξεις είτε θα σε ωφελήσουν και θα οδηγηθείς στην επιτυχία, είτε θα οδηγήσουν την σχέση σου κυριολεκτικά στην καταστροφή. Κάποιοι γεννιούνται με αυτό το χάρισμα και κάποιοι άλλοι χρειάζεται να κάνουν προσπάθειες για να το βελτιώσουν. Θα επικεντρωθώ σε τέσσερις βασικές αρχές ορθής επικοινωνίας: 1) Μάθε να ακούς 2) Δείξε ενσυναίσθηση 3) Ενθάρρυνε τον συνομιλητή σου να σου μιλήσει ειλικρινά, χωρίς να τον επικρίνεις και 4) Κάνε ότι μπορείς να βγεις από τον ασφυκτικό κλοιό των περιοριστικών σου πεποιθήσεων.

~ Όταν επικοινωνείς κάτι προς ή με κάποιον/κάποιους αισθάνεσαι ότι γίνεσαι κατανοητή/ός; Αν ναι με ποιο τρόπο το καταλαβαίνεις; Αν όχι τι θα μπορούσες να βελτιώσεις στον τρόπο που επικοινωνείς ώστε να γίνεσαι πιο κατανοητή/ός;

Φωτεινή I. Πορίχη

Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης/Transformational Coach

www.genesiscoaching.gr

 

 

 

Από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς


%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83

Δεν υπάρχει ενήλικος που να μην βίωσε παιδικά τραύματα. Ακόμα και μεγαλώνοντας μέσα στις «καλύτερες»  συνθήκες και οικογένειες κάποια τραύματα χάραξαν την καρδιά μας και μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Πάνω στα τραύματα αυτά θα κτιστεί η προσωπικότητα που θα δομήσουμε μεγαλώνοντας. Αυτά τα τραύματα επίσης θα καθορίζουν την πραγματικότητα που θα δημιουργούμε καθώς και τους ανθρώπους που θα επιλέγουμε κοντά μας. Με βάση αυτά θα βιώνουμε ξανά και ξανά σχέσεις πόνου, γιατί αυτό μας είναι οικείο και αυτό ξέρουμε, αυτό κάνουμε. Μας πόνεσαν,  πονάμε και εμείς προκαλούμε πόνο στους άλλους και τούμπαλιν.

Το τραύμα αυτό είναι μεγάλο, χάσκει σε όλη την πορεία μας στη ζωή, εξακολουθεί και πονάει πολύ, μας επηρεάζει σε όλες τις επιλογές μας  και μας κατευθύνει έτσι ώστε να σχετιζόμαστε δυσλειτουργικά, να ζούμε μέσα σε σχέσεις όπου βιώνουμε τον «βίον αβίωτον», σχέσεις που δεν τις αντέχουμε καθόλου, αλλά λόγω του φόβου, της αδυναμίας, της ανημποριάς και της άγνοιας του εσωτερικευμένου παιδιού μέσα μας,  παραλύουμε και καθηλωνόμαστε υποφέροντας, μέσα σε σχήματα που απλώς αλληλοσυμπληρώνονται. Γιατί διαλέγουμε τους άλλους με βάση τα τραύματά μας.

Ζητιανεύουμε την Αγάπη από τους άλλους με κάθε τρόπο. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με την εξάσκηση της γοητείας μας πάνω τους, αλλά και με τη δύναμη της επιβολής και του φόβου που χρησιμοποιούμε. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τον κάθε είδους συναισθηματικό εκβιασμό, καθώς και με το να γινόμαστε απαραίτητοι για τους άλλους μέσα από την υπερβολική προσφορά και «θυσία» μας. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τη συχνή προδοσία και τις παράλληλες, «αρπαχτές» σχέσεις που συνάπτουμε παράλληλα, επαναλαμβάνοντας και ξαναβιώνοντας το δικό μας τραύμα προδοσίας και εγκατάλειψης. Σε προδίδω και σε εγκαταλείπω, σε πονάω, όπως με πόνεσαν τότε ως παιδί και μένα. Γίνομαι θύτης και θύμα και ανακυκλώνω διαρκώς τον πόνο, γιατί μόνο μέσα στον πόνο έμαθα να ζω.

Η Αγάπη που ζητιανεύουμε ποτέ δεν είναι αρκετή. Δεν θα μας χορτάσει ποτέ, γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε ότι την ζητιανέψαμε, την απαιτήσανε και την αποσπάσαμε βίαια από τους άλλους και έτσι νιώθουμε ενοχές γι΄αυτό. Η Αγάπη χορταίνει και ευφραίνει  την καρδιά μας μόνον όταν μας προσφέρεται απλόχερα από τους άλλους γι΄αυτό που είμαστε και όχι όταν την απαιτούμε σαν πεισμωμένα παιδιά που εκδικούνται όταν δεν τους γίνεται το χατίρι. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν την έχουμε δώσει με το φροντιστικό μας ενήλικο κομμάτι εμείς σε εμάς. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν έχουμε μάθει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι για τις ανάγκες μας, τις σωματικές, πνευματικές, συναισθηματικές και ψυχικές. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν στρέφουμε τη ματιά μας σ΄αυτά που θέλουμε και όχι σ΄αυτά που μας πονάνε. Όταν επιλέγουμε ανθρώπους φροντιστικούς και όχι κακοποιητικούς στον εαυτό τους, γιατί και μεις οι ίδιοι μαθαίνουμε διαρκώς να είμαστε τρυφεροί και στοργικοί με τον εαυτό μας.

Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε χώρο και χρόνο στο εσωτερικό τραυματισμένο παιδί να θρηνήσει και να το παρηγορήσουμε πολύ τρυφερά. Αυτό το πονεμένο εσωτερικό παιδί, που αισθάνεται μόνο, προδομένο, εγκαταλελειμμένο είναι που οφείλουμε να υποστηρίξουμε με όλη την Αγάπη μας. Χρειάζεται όμως να υποστηριχτεί και να αναλάβει δράση και ο ενήλικος Φροντιστής, ο εσωτερικός Πατέρας και Μητέρα, οι εσωτερικοί στοργικοί γονείς μας για να υπάρξει τελικά θεραπεία.

Η εξωτερική βοήθεια θα έπρεπε να κινείται μόνον προς αυτήν την κατεύθυνση. Να ενδυναμωθεί δηλαδή η πατρική και μητρική φιγούρα μέσα μας, αυτή που θα θέλαμε να είχαμε στην πραγματικότητα, αλλά που δεν είχαμε τελικά για πολλούς και διάφορους λόγους.

Είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Εύκολα όμως μετά, αν γίνει το πέρασμα, έλκουμε ανθρώπους αντίστοιχης δόνησης δίπλα μας και νιώθουμε και συμπονούμε με κατανόηση και όσους πάλλονται σε πιο χαμηλές συχνότητες από μας. Θυμόμαστε καλά πώς είναι να ζεις μέσα στον πόνο και επειδή μας συγχωρήσαμε που το κάναμε και μεις τόσον καιρό στον εαυτό μας, μπορούμε πια να συγχωρούμε και τους άλλους.

Ναι, είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Το φτάσιμο στο κέντρο της καρδιάς μας είναι το μεγάλωμά μας, είναι η ωριμότητά μας και είναι τόσο ανακουφιστικό αυτό που ζούμε, αφού το μέσα μας στάζει μόνο Αγάπη, αρμονία και γαλήνη στο Είναι μας και αυτά σκορπίζει απλόχερα και στα πάντα γύρω του.

ΠΗΓΗ

Γιατί οι δύσκολοι άνθρωποι είναι δάσκαλοί μας;


dyskoloi-anthrwpoiΟι περισσότερες σχέσεις με τους άλλους καθρεφτίζουν τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας.

Όλοι συναντάμε κατά καιρούς δύσκολους ανθρώπους, είτε στην εργασία μας είτε στο φιλικό περιβάλλον είτε ακόμα χειρότερα, στο οικογενειακό ή συγγενικό μας περιβάλλον. Το ζήτημα των σχέσεων μοιάζει πολλές φορές με έναν λαβύρινθο ή μια σπαζοκεφαλιά, την οποία δυσκολευόμαστε να λύσουμε και συχνά, δεν τα καταφέρνουμε ποτέ.

Πολλές φορές, η μοναδική λύση για να απαλλαγούμε από έναν δύσκολο άνθρωπο είναι να τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας ώστε, να μην μας επηρεάζει. Αυτή η τακτική όμως ενέχει δύο σημαντικά προβλήματα.

Το ένα είναι ότι η απομάκρυνση αυτών των προσώπων δεν είναι πάντα εφικτή και το δεύτερο είναι ότι κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους υπάρχει στη ζωή μας για να μας προσφέρει ένα μεγάλο δώρο. Ένα μάθημα αυτογνωσίας. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες σχέσεις με τους άλλους καθρεφτίζουν τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας.

Εάν το συνειδητοποιήσουμε αυτό βαθιά και επιτρέψουμε στον εαυτό μας να διδαχθεί από αυτούς τους ανθρώπους, τότε θα έχουμε κερδίσει πολλά. Ας δούμε επιγραμματικά γιατί οι δύσκολοι άνθρωποι είναι οι μεγαλύτεροι δάσκαλοί μας και πώς μπορούμε να αποκομίσουμε τα μέγιστα από αυτούς, οφέλη.

1. Μας φωτίζουν τα σκιερά κομμάτια του εαυτού μας

Οι δύσκολοι άνθρωποι έχουν μια εξαιρετική ικανότητα να πατούν τα «κουμπιά» μας και να μας κάνουν έξω φρενών σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα.

Αυτά τα «κουμπιά» λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο από τα σκιερά μας κομμάτια τα οποία φροντίζουμε να θάβουμε και αυτά τα πρόσωπα έχουν την ικανότητα να τα φέρνουν στην επιφάνεια. Αναρωτηθείτε: Μήπως νιώθω ότι αυτός ο άνθρωπος εκθέτει κάποιο μέρος του εαυτού μου που δεν θέλω να παραδεχτώ ότι υπάρχει;

2. Μας δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας

Οι άνθρωποι, πολλές φορές, γίνονται «δύσκολοι» όταν μας δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Όλοι δεχόμαστε κριτική, υπάρχουν όμως κάποια ήδη κριτικής τα οποία δεν ανεχόμαστε ή μας βγάζουν «εκτός εαυτού».

Πολλές φορές, αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή ακούμε τα λόγια που ξεστομίζει ο κριτής μας στο κεφάλι μας. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος ο οποίος κατηγορεί τον εαυτό του, στις μύχιες σκέψεις του, ότι είναι τεμπέλης (άσχετα με το εάν αυτό αποτελεί μια αντικειμενική αλήθεια ή όχι) θα εκνευριστεί πολύ περισσότερο εάν τον αποκαλέσει κάποιος «τεμπέλη», από κάποιον άλλον που δεν αισθάνεται έτσι.

Αναρωτηθείτε: Μήπως κάποια από τα λόγια ή τις συμπεριφορές των δύσκολων ανθρώπων αντανακλούν τον τρόπο που μιλάτε ή συμπεριφέρεστε στον εαυτό σας;

3. Μας καταδεικνύουν ποια είναι τα όριά μας

Τα πρόσωπα αυτά καταπατούν τα «ιδιωτικά» μας όρια, τον προσωπικό μας χώρο. Γίνονται θρασείς και επιβάλλουν τον εαυτό τους στη ζωή μας. Όλοι γνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία η οποία έχει ως σύνθημα ότι τα όρια της ελευθερίας τελειώνουν εκεί που ξεκινούν τα όρια του άλλου.

Αδιαμφισβήτητα, υπάρχουν άνθρωποι που τείνουν να καταπατούν τα όρια των άλλων αλλά οι περισσότεροι τα σέβονται διότι κανείς δεν θέλει να αισθάνεται ότι «τον βάζουν στη θέση του». Η οριοθέτηση του προσωπικού μας χώρου, σπάνια λαμβάνει χώρα σε λεκτικό επίπεδο.

Η μη λεκτική επικοινωνία (η οποία αποτελεί το 92% της επικοινωνίας μας με τους άλλους) αναλαμβάνει να κοινοποιήσει τα όριά μας σε οποιονδήποτε συναντάμε. Αναρωτηθείτε: Μήπως έχω δώσει το δικαίωμα σε αυτόν τον άνθρωπο να πιστεύει ότι μπορεί να με κακομεταχειρίζεται χωρίς συνέπειες;

4. Μας δείχνουν πόσο πιστεύουμε ότι αξίζουμε

Πολλές φορές ανεχόμαστε συμπεριφορές ή προσβολές, τις οποίες άλλοι άνθρωποι δεν θα ανεχόντουσαν. Κάποιοι, όχι απλώς τις ανέχονται αλλά και τις επιβεβαιώνουν μέσα τους. Εάν κάποιος σας κακομεταχειρίζεται και δεν κάνετε τίποτα γι αυτό, αξίζει να αναρωτηθείτε: Μήπως πιστεύω ότι μου αξίζει να με κακομεταχειρίζονται; Γιατί;

5. Μας βοηθούν να υπερβούμε τον εαυτό μας

Οι άνθρωποι αυτοί μας φέρνουν αντιμέτωπους με δυσκολίες τις οποίες καλούμαστε να υπερβούμε. Εάν δεν υπήρχαν αυτοί, είναι πολύ πιθανό να μην κάναμε ποτέ καμία υπέρβαση του εαυτού μας. Αντί να μπείτε στον φαύλο κύκλο της γκρίνιας, αναρωτηθείτε: Ποιος είναι ο καταλληλότερος τρόπος αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης; Δημιουργήστε μια στρατηγική και εφαρμόστε την.

6. Μας κάνουν να εκτιμήσουμε όλες τις σχέσεις μας

Μια δύσκολη – πάσης φύσεως – σχέση μας βοηθά να εκτιμήσουμε τους πραγματικούς φίλους, τους ανθρώπους που μας αγαπούν και αγαπάμε.

7. Μας βοηθούν να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε από τις σχέσεις μας

Τα δύσκολα πρόσωπα στη ζωή μας είναι ιδανικά για να καθορίσουμε, το τι πραγματικά επιζητούμε από μια επαγγελματική, φιλική ή ερωτική σχέση και έτσι μας οδηγούν σε πιο σοφές μελλοντικές επιλογές.

Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη «δύσκολος» και η λέξη «δάσκαλος» μοιάζουν τόσο πολύ. Οι δυσκολίες έρχονται σε όλους, κάποιοι λένε ότι τις επιλέγουμε, κάποιοι λένε ότι είναι τυχαίες. Το σίγουρο είναι, ότι ακόμα κι αν δεν μπορούμε να επιλέξουμε τις καταστάσεις στη ζωή μας, μπορούμε να επιλέξουμε τον τρόπο με τον οποίον θα τις αντιμετωπίσουμε.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι «κακός». Ο καθένας μας έχει τις δυσκολίες του, τα ελλείμματά του και τα προτερήματά του. Καθώς κάποιοι μπορεί να αποτελούν «δύσκολους ανθρώπους» στη ζωή μας, ενδέχεται κι εμείς να είμαστε οι «δύσκολοι άνθρωποι» για κάποιους άλλους.

Πριν απορρίψουμε λοιπόν έναν άνθρωπο, ας προσπαθήσουμε να μάθουμε από αυτόν, τι προσφέρει στη ζωή μας, πώς μας εξελίσσει, ποιες αδυναμίες μας φωτίζει. Μόνο όταν αναγνωρίσουμε τις πληγές μας είμαστε ικανοί να τις θεραπεύσουμε. Ίσως έτσι βοηθήσουμε και τον άλλον να έρθει αντιμέτωπος με τη συμπεριφορά του και να πορευτεί καλύτερα στη ζωή του.

Εξάλλου, δεν είναι λίγες οι δύσκολες σχέσεις που εξελίχθηκαν στις μεγαλύτερες φιλίες, στους πιο ευτυχισμένους γάμους και στις καλύτερες συνεργασίες.

Εάν τα έχετε αυτά στο νου σας, την επόμενη φορά που θα συναντήσετε έναν «δύσκολο άνθρωπο» στη ζωή σας, πριν τον απορρίψετε μεμιάς, ίσως αξίζει να το δείτε σαν πρόκληση αυτογνωσίας.

Εξάλλου, Όπως είπε και ο Γκάντι «Κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει χωρίς τη συγκατάθεσή μου».

ΠΗΓΗ

About…


sky-goddessΓνώρισα καλό και κακό, αμαρτία και αρετή, δικαιοσύνη και αδικία.

Έκρινα και κρίθηκα.

Πέρασα μες από θάνατο και γέννηση, χαρά και λύπη, παράδεισο και κόλαση.

Και τέλος αναγνώρισα πως είμαι μέρος των πάντων και όλα είναι μέρος του εαυτού μου.

-Χαζράτ Ιναγιάτ Χαν

Υπήρξα ηθική, ευσυνείδητη, πιστή στις αξίες μου, αφοσιωμένη και υπεύθυνη σε ό,τι αναλάμβανα να διεκπεραιώσω.

Υπήρξα όμως και υπερβολικά αγχώδης από την επιθυμία μου να γίνουν όλα με τον καλύτερο τρόπο.  Από κεκτημένη ταχύτητα πολλές φορές θεωρούσα πως ο μόνος και καλύτερος τρόπος για να εξελιχτούν τα πράγματα ήταν ο δικός μου. Έτσι όμως γινόμουν συγκεντρωτική για να έχω τον έλεγχο της κατάστασης και δεν εμπιστευόμουν τους άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν να λειτουργώ χειριστικά πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Κι αφού σήκωνα τόσα πολλά, όταν δεν άντεχα και λύγιζα, ένιωθα προδομένη, μόνη, εγκαταλελειμμένη  από τους άλλους που είχα ήδη αποκλείσει από το να με βοηθήσουν.

Υπήρξα εργατική, πολύ εργατική, δούλεψα σκληρά όλα μου τα χρόνια. Τίποτα νομίζω δε μου χαρίστηκε.

Είχα να κλείσω πολλά και βαριά τραύματα και πληγές πολλών γενεών πίσω. Ένα βαρύ φορτίο φόβου και βίας με ρίζες βαθιές. Αγωνίστηκα να το καθαρίσω, ορκισμένη αγωνίστρια, τίμια και πιστή στο έργο μου. Δεν τα κατάφερα, ακόμα, είναι βαθιές οι ρίζες. Πόνεσα πολύ.

Υπερασπίστηκα με θάρρος και αυτοθυσία όσους ένιωθα ως αδύναμους και ανίσχυρους. Ήθελα οι γύρω μου να με αγαπούν, αλλά το έκρυβα. Προσέφερα απλόχερα, με ανιδιοτέλεια, βοήθεια και στήριξη στους άλλους. Υπήρξα όμως συχνά τόσο γενναιόδωρη στη φροντίδα των άλλων με κρυφό κίνητρο να τους γίνω απαραίτητη και να μ΄αγαπούν. Διψούσα τόσο για την αγάπη των άλλων που ξεχνούσα πολλές φορές να με φροντίζω, ξεχνούσα να αναγνωρίσω τις δικές μου ανάγκες.

Άνοιγα συχνά νέους δρόμους, οξυδερκής, έβλεπα μπροστά με καθαρή και εστιασμένη ματιά. Ως εθελόντρια πολεμίστρια,  ήθελα συνεχώς να βελτιώνω τα πράγματα για όλους. Δεν άντεχα όμως εύκολα την κριτική τους και την αποτυχία με αποτέλεσμα να καταφεύγω συχνά στην τελειομανία.

Ήθελα τόσο πολύ οι άλλοι να μ΄αγαπήσουν… που ξεχνούσα να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Σήμερα, έχω να μάθω και μαθαίνω να αγαπώ άνευ όρων τον εαυτό μου και τους άλλους, γιατί ΕΝΑ είμαστε. Συμπονώ εμένα, με αγαπώ και με σέβομαι και έτσι συμπονώ και αγαπώ και τους άλλους.

ΠΗΓΗ

Σοφία Άντζακα, Σκέψη και συναίσθημα


gallery-1458861945-rosanna-tasker-jessicaknoll1under8

Δεν ξέρω αν έχεις δει τη συνοχή ανάμεσα στις σκέψεις ή ιδέες και στο συναίσθημα. Δεν είναι δύο πράγματα, αλλά ένα.

Εξηγούμαι: Κάθε συναίσθημα, όσο λεπτό, ακαθόριστο ή αδιόρατο κι αν είναι, αν θελήσεις να το εξιχνιάσεις, θα δεις ότι στον πυρήνα του περιέχει μια προσχηματισμένη, μη συνειδητή ιδέα, ή ένα συμπέρασμα. Αν αυτή η “πυρηνική” ιδέα διαλυθεί με το φως της κατανόησης, σταματάει και η συγκινησιακή ταραχή. Αλλά και η σκέψη ή η ιδέα έχει πολλές φορές τις ρίζες της σ’ ένα ευχάριστο ή δυσάρεστο συναίσθημα, στο συμφέρον ή μη συμφέρον. Δεν είναι σκέτη, αμιγής ιδέα.

Κάθε ιδέα που περνάει από το μυαλό μας είναι χρωματισμένη συναισθηματικά. Πέρα απ’ αυτό, η ιδέα έχει το παρελθόν της, την ιστορία της, τον συνειρμό της. Γι’ αυτό, όταν αρχίζει κανείς να παρακολουθεί τις ιδέες-συναισθήματά του, χωρίς το “λογικό” παραπέτασμα πια, γρήγορα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις ρίζες, με την προϊστορία της γένεσης και τις ρίζες της ιδέας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που, από “επιστημονική” προκατάληψη (στην ουσία εδώ κρύβεται προσωπικό συμφέρον) παραβλέπουμε, επειδή νομίζουμε ότι είναι φανερή η προέλευσή του και δεν χρειάζεται την προσοχή μας.

Εννοώ το λεγόμενο “ένστικτο”. Ωστόσο, αν το εξετάσεις, παραμερίζοντας τους γιατρούς και τους βιολόγους, θα δεις ότι έχει άμεση σύνδεση με τις πιο βαθιές ρίζες του προσωπικού (εγωκεντρικού) εαυτού που τον εκφράζει με τον πιο ύπουλο και πονηρό τρόπο έτσι ώστε να ξεγελά αφάνταστα. Έχει αμεσότατη σύνδεση με ό,τι είναι πιεσμένο, γάντζωμα, ξέσπασμα, μοναξιά, δυσφορία, πόθο για κάτι το ακαθόριστο, λησμονιά, φόβο, ξεχείλισμα. Ίσως να εκφράζει τον επιφανειακό εαυτό μας πολύ πιο άμεσα απ’ ό,τι η σκέψη και το συναίσθημα. Γι’ αυτό είναι και πιο δύσκολο να μάθει κανείς τη γλώσσα του.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο της Σοφίας Άντζακα, Ιερός Γάμος, τόμος ΙΙΙ, εκδόσεις Σπαγειρία

ΠΗΓΗ: NATASSAS BLOG