Από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς


%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83

Δεν υπάρχει ενήλικος που να μην βίωσε παιδικά τραύματα. Ακόμα και μεγαλώνοντας μέσα στις «καλύτερες»  συνθήκες και οικογένειες κάποια τραύματα χάραξαν την καρδιά μας και μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Πάνω στα τραύματα αυτά θα κτιστεί η προσωπικότητα που θα δομήσουμε μεγαλώνοντας. Αυτά τα τραύματα επίσης θα καθορίζουν την πραγματικότητα που θα δημιουργούμε καθώς και τους ανθρώπους που θα επιλέγουμε κοντά μας. Με βάση αυτά θα βιώνουμε ξανά και ξανά σχέσεις πόνου, γιατί αυτό μας είναι οικείο και αυτό ξέρουμε, αυτό κάνουμε. Μας πόνεσαν,  πονάμε και εμείς προκαλούμε πόνο στους άλλους και τούμπαλιν.

Το τραύμα αυτό είναι μεγάλο, χάσκει σε όλη την πορεία μας στη ζωή, εξακολουθεί και πονάει πολύ, μας επηρεάζει σε όλες τις επιλογές μας  και μας κατευθύνει έτσι ώστε να σχετιζόμαστε δυσλειτουργικά, να ζούμε μέσα σε σχέσεις όπου βιώνουμε τον «βίον αβίωτον», σχέσεις που δεν τις αντέχουμε καθόλου, αλλά λόγω του φόβου, της αδυναμίας, της ανημποριάς και της άγνοιας του εσωτερικευμένου παιδιού μέσα μας,  παραλύουμε και καθηλωνόμαστε υποφέροντας, μέσα σε σχήματα που απλώς αλληλοσυμπληρώνονται. Γιατί διαλέγουμε τους άλλους με βάση τα τραύματά μας.

Ζητιανεύουμε την Αγάπη από τους άλλους με κάθε τρόπο. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με την εξάσκηση της γοητείας μας πάνω τους, αλλά και με τη δύναμη της επιβολής και του φόβου που χρησιμοποιούμε. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τον κάθε είδους συναισθηματικό εκβιασμό, καθώς και με το να γινόμαστε απαραίτητοι για τους άλλους μέσα από την υπερβολική προσφορά και «θυσία» μας. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τη συχνή προδοσία και τις παράλληλες, «αρπαχτές» σχέσεις που συνάπτουμε παράλληλα, επαναλαμβάνοντας και ξαναβιώνοντας το δικό μας τραύμα προδοσίας και εγκατάλειψης. Σε προδίδω και σε εγκαταλείπω, σε πονάω, όπως με πόνεσαν τότε ως παιδί και μένα. Γίνομαι θύτης και θύμα και ανακυκλώνω διαρκώς τον πόνο, γιατί μόνο μέσα στον πόνο έμαθα να ζω.

Η Αγάπη που ζητιανεύουμε ποτέ δεν είναι αρκετή. Δεν θα μας χορτάσει ποτέ, γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε ότι την ζητιανέψαμε, την απαιτήσανε και την αποσπάσαμε βίαια από τους άλλους και έτσι νιώθουμε ενοχές γι΄αυτό. Η Αγάπη χορταίνει και ευφραίνει  την καρδιά μας μόνον όταν μας προσφέρεται απλόχερα από τους άλλους γι΄αυτό που είμαστε και όχι όταν την απαιτούμε σαν πεισμωμένα παιδιά που εκδικούνται όταν δεν τους γίνεται το χατίρι. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν την έχουμε δώσει με το φροντιστικό μας ενήλικο κομμάτι εμείς σε εμάς. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν έχουμε μάθει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι για τις ανάγκες μας, τις σωματικές, πνευματικές, συναισθηματικές και ψυχικές. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν στρέφουμε τη ματιά μας σ΄αυτά που θέλουμε και όχι σ΄αυτά που μας πονάνε. Όταν επιλέγουμε ανθρώπους φροντιστικούς και όχι κακοποιητικούς στον εαυτό τους, γιατί και μεις οι ίδιοι μαθαίνουμε διαρκώς να είμαστε τρυφεροί και στοργικοί με τον εαυτό μας.

Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε χώρο και χρόνο στο εσωτερικό τραυματισμένο παιδί να θρηνήσει και να το παρηγορήσουμε πολύ τρυφερά. Αυτό το πονεμένο εσωτερικό παιδί, που αισθάνεται μόνο, προδομένο, εγκαταλελειμμένο είναι που οφείλουμε να υποστηρίξουμε με όλη την Αγάπη μας. Χρειάζεται όμως να υποστηριχτεί και να αναλάβει δράση και ο ενήλικος Φροντιστής, ο εσωτερικός Πατέρας και Μητέρα, οι εσωτερικοί στοργικοί γονείς μας για να υπάρξει τελικά θεραπεία.

Η εξωτερική βοήθεια θα έπρεπε να κινείται μόνον προς αυτήν την κατεύθυνση. Να ενδυναμωθεί δηλαδή η πατρική και μητρική φιγούρα μέσα μας, αυτή που θα θέλαμε να είχαμε στην πραγματικότητα, αλλά που δεν είχαμε τελικά για πολλούς και διάφορους λόγους.

Είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Εύκολα όμως μετά, αν γίνει το πέρασμα, έλκουμε ανθρώπους αντίστοιχης δόνησης δίπλα μας και νιώθουμε και συμπονούμε με κατανόηση και όσους πάλλονται σε πιο χαμηλές συχνότητες από μας. Θυμόμαστε καλά πώς είναι να ζεις μέσα στον πόνο και επειδή μας συγχωρήσαμε που το κάναμε και μεις τόσον καιρό στον εαυτό μας, μπορούμε πια να συγχωρούμε και τους άλλους.

Ναι, είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Το φτάσιμο στο κέντρο της καρδιάς μας είναι το μεγάλωμά μας, είναι η ωριμότητά μας και είναι τόσο ανακουφιστικό αυτό που ζούμε, αφού το μέσα μας στάζει μόνο Αγάπη, αρμονία και γαλήνη στο Είναι μας και αυτά σκορπίζει απλόχερα και στα πάντα γύρω του.

ΠΗΓΗ

Advertisements

About…


sky-goddessΓνώρισα καλό και κακό, αμαρτία και αρετή, δικαιοσύνη και αδικία.

Έκρινα και κρίθηκα.

Πέρασα μες από θάνατο και γέννηση, χαρά και λύπη, παράδεισο και κόλαση.

Και τέλος αναγνώρισα πως είμαι μέρος των πάντων και όλα είναι μέρος του εαυτού μου.

-Χαζράτ Ιναγιάτ Χαν

Υπήρξα ηθική, ευσυνείδητη, πιστή στις αξίες μου, αφοσιωμένη και υπεύθυνη σε ό,τι αναλάμβανα να διεκπεραιώσω.

Υπήρξα όμως και υπερβολικά αγχώδης από την επιθυμία μου να γίνουν όλα με τον καλύτερο τρόπο.  Από κεκτημένη ταχύτητα πολλές φορές θεωρούσα πως ο μόνος και καλύτερος τρόπος για να εξελιχτούν τα πράγματα ήταν ο δικός μου. Έτσι όμως γινόμουν συγκεντρωτική για να έχω τον έλεγχο της κατάστασης και δεν εμπιστευόμουν τους άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν να λειτουργώ χειριστικά πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Κι αφού σήκωνα τόσα πολλά, όταν δεν άντεχα και λύγιζα, ένιωθα προδομένη, μόνη, εγκαταλελειμμένη  από τους άλλους που είχα ήδη αποκλείσει από το να με βοηθήσουν.

Υπήρξα εργατική, πολύ εργατική, δούλεψα σκληρά όλα μου τα χρόνια. Τίποτα νομίζω δε μου χαρίστηκε.

Είχα να κλείσω πολλά και βαριά τραύματα και πληγές πολλών γενεών πίσω. Ένα βαρύ φορτίο φόβου και βίας με ρίζες βαθιές. Αγωνίστηκα να το καθαρίσω, ορκισμένη αγωνίστρια, τίμια και πιστή στο έργο μου. Δεν τα κατάφερα, ακόμα, είναι βαθιές οι ρίζες. Πόνεσα πολύ.

Υπερασπίστηκα με θάρρος και αυτοθυσία όσους ένιωθα ως αδύναμους και ανίσχυρους. Ήθελα οι γύρω μου να με αγαπούν, αλλά το έκρυβα. Προσέφερα απλόχερα, με ανιδιοτέλεια, βοήθεια και στήριξη στους άλλους. Υπήρξα όμως συχνά τόσο γενναιόδωρη στη φροντίδα των άλλων με κρυφό κίνητρο να τους γίνω απαραίτητη και να μ΄αγαπούν. Διψούσα τόσο για την αγάπη των άλλων που ξεχνούσα πολλές φορές να με φροντίζω, ξεχνούσα να αναγνωρίσω τις δικές μου ανάγκες.

Άνοιγα συχνά νέους δρόμους, οξυδερκής, έβλεπα μπροστά με καθαρή και εστιασμένη ματιά. Ως εθελόντρια πολεμίστρια,  ήθελα συνεχώς να βελτιώνω τα πράγματα για όλους. Δεν άντεχα όμως εύκολα την κριτική τους και την αποτυχία με αποτέλεσμα να καταφεύγω συχνά στην τελειομανία.

Ήθελα τόσο πολύ οι άλλοι να μ΄αγαπήσουν… που ξεχνούσα να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Σήμερα, έχω να μάθω και μαθαίνω να αγαπώ άνευ όρων τον εαυτό μου και τους άλλους, γιατί ΕΝΑ είμαστε. Συμπονώ εμένα, με αγαπώ και με σέβομαι και έτσι συμπονώ και αγαπώ και τους άλλους.

ΠΗΓΗ

Κάθε εκείνη


revue-arthur-braginsky

Εκείνη.
Που άνοιξε την πόρτα σου στον παγωμένο κόσμο.
Που κράτησε το χέρι σου σφιχτά και τη ζωή σου τράβηξε εκεί έξω να κυλήσει.
Που βρήκε ξέφωτα με άσπρες μαργαρίτες την ομορφιά της μέρας να σου δείξει.
Που ιστορίες κάθε βράδυ σκαρφιζόταν κι έφτιαχνε κόσμους για να τρέχεις σαν κοιμάσαι.
Που έβαλε πανιά στο πρόσωπό σου και πήρε το κακό στην αγκαλιά της.
Που ξέχασε εκείνη ν’αγαπάει κι εσένα έκανε Θεό για να λατρεύει.
Κι εκείνη.
Που έζησε σαν να΄ταν άλλος εαυτός τα ανέμελά σου χρόνια.
Που σμίλεψε κουτάκια μαγικά τα μυστικά να κρύβει.
Που κέντησε μαντήλια καθαρά τα σκονισμένα δάκρυά σου να φυλάξει.
Που έβαφε με χρώματα τα όνειρα και τις κρυφές ευχές σου.
Που έκλαψε και γέλασε μέσα στα δυο σου χέρια.
Που είναι εκεί να ακούει όποτε κι αν φωνάζεις.
Κι εκείνη.
Που γέννησε τον έρωτα που ως τότε σου κρυβόταν.
Που αγάπησε τον άνθρωπο που μέσα σου πλαγιάζει.
Που έντυσε τις νύχτες σου με μεταξένιο φως.
Που έκανε τις μέρες να περνούν χωρίς να το ορίζεις.
Που άφησε στον κόσμο σου μια πινελιά στοργής.
Που μέσα από τα μάτια της εσένα πια κοιτάζεις.
Κι εκείνη.Κι εκείνη.Κι εκείνη.
Που μίλησε  γλυκά δίχως να σε γνωρίζει.
Που τη χαρά μοιράστηκε χωρίς να το ζητήσεις.
Που έφτιαξε τη μέρα σου ή φώτισε τη νύχτα.
Κι εκείνη.
Που δίπλα σου περνά και ίσως δεν τη βλέπεις.
Που κάθε μέρα συναντάς και ίσως δεν προσέχεις.
Που κάποτε σε φρόντισε μα πια δεν το θυμάσαι.
Είναι εκείνη, εκείνη και κάθε εκείνη.
Που δίνει ύπαρξη στον κόσμο κι αν θέλει του την παίρνει.
Είναι για μένα και για σένα κάτι άλλο.
Είναι εκείνη που ζει κοντά ή μακριά σου.
Είναι γιορτή,χαρά και θλίψη.
Είναι εκείνη που αγήπησες ή πάντα θα αγαπάς.
Είναι εκείνη για μένα κι εκείνη για σένα.
Είναι εκεί για μένα κι εκεί για σένα.
Είναι εκείνη και κάθε εκείνη.

ΠΗΓΗ: Dramaholics

Κρισναμούρτι: Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη


Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «“Γράμματα σε μια νεαρή φίλη” Εκδόσεις Καστανιώτη

Να είσαι πνευματικά ευέλικτη. Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να είναι κανείς άκαμπτος και σταθερός, αλλά στο να είναι ευλύγιστος. Το ευλύγιστο δέντρο αντέχει στη θύελλα. Μάζεψε όλη τη δύναμη που δίνει ένας γρήγορος νους.

Η ζωή είναι παράξενη· συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώςOPEN YOUR HEART TO ATTAIN ALL THAT YOU DESIRE με το ν’ αντιστέκεται σ’ αυτά δεν πρόκειται να λύσεις κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά.

Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία.

Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.

Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν.

Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα.

Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο.

Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη· υπάρχει μια άσβηστη φλόγα· νιώθει ότι έχει τόση πολλή απ’ αυτήν μέσα του, που θέλει να τη δώσει σε όλους· και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό· μολύνεται από τις ανθρώπινες βρωμιές που πέφτουν σ’ αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν. Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα: το καλό και το κακό· το άσχημο και το όμορφο.

Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα.

 

ΠΗΓΗ: Εναλλακτική Δράση

ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΩΝ ΑΓΩΓΗΣ~ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ


Ο πλούτος είναι πολύτιμος, αλλά είναι της Τύχης κτήμα, αφού πολλές φορές τον παίρνει απ’ αυτούς που τον έχουν και τον δίνει σε ανθρώπους που δεν ήλπιζαν ποτέ να τον αποκτήσουν· έπειτα, ο μεγάλος πλούτος είναι στόχος αυτών που σουφρώνουν βαλάντια, δηλαδή των κακοποιών στοιχείων, των υπηρετών και των συκοφαντών.
Το πιο σημαντικό είναι, πλούτο μπορούν να έχουν και οι χειρότεροι άνθρωποι. Η δόξα είναι μεν σεβαστό πράγμα, αλλά αβέβαιο. Η ομορφιά είναι απ’ όλους επιθυμητή, αλλά κι αυτή βαστάει λίγο. Η υγεία είναι πολύτιμη, αλλά ευμετάβλητη.
Όσο για τη δύναμη, αυτή είναι αξιοζήλευτη, αλλά την τσακίζουν γρήγορα οι ασθένειες και το γήρας. Κοντολογίς, όποιος παινεύεται για τη σωματική του ρώμη, κάνει μεγάλο σφάλμα, γιατί ασήμαντη είναι η δύναμη του ανθρώπου μπροστά στη δύναμη ζώων όπως είναι οι ελέφαντες, οι ταύροι και τα λιοντάρια.
Αντίθετα, η παιδεία είναι το μόνο απ’ όλα τα αγαθά που είναι θεϊκό κι αθάνατο.
Τα σημαντικότερα στοιχεία της ανθρώπινης φύσης είναι δύο: ο νους και ο λόγος. Ο νους κυβερνάει τον λόγο, ενώ ο λόγος υπηρετεί τον νου και βέβαια αυτόν δεν μπορεί να τον αρπάξει η τύχη, να τον αφαιρέσει η συκοφαντία, να τον τσακίσει η αρρώστια ή να τον ρημάξει το γήρας.
Γιατί μονάχα ο νους όσο περισσότερο παλιώνει τόσο πιο πολύ ξανανιώνει, κι έτσι ο χρόνος που όλα τ’ άλλα τα σαρώνει, στο γήρας προσθέτει την επιστημονική γνώση. Έτσι και ο πόλεμος, σαν χείμαρρος όλα τα παρασέρνει και τα σκορπά και μόνο την παιδεία δεν μπορεί ν’ αρπάξει.