About…


sky-goddessΓνώρισα καλό και κακό, αμαρτία και αρετή, δικαιοσύνη και αδικία.

Έκρινα και κρίθηκα.

Πέρασα μες από θάνατο και γέννηση, χαρά και λύπη, παράδεισο και κόλαση.

Και τέλος αναγνώρισα πως είμαι μέρος των πάντων και όλα είναι μέρος του εαυτού μου.

-Χαζράτ Ιναγιάτ Χαν

Υπήρξα ηθική, ευσυνείδητη, πιστή στις αξίες μου, αφοσιωμένη και υπεύθυνη σε ό,τι αναλάμβανα να διεκπεραιώσω.

Υπήρξα όμως και υπερβολικά αγχώδης από την επιθυμία μου να γίνουν όλα με τον καλύτερο τρόπο.  Από κεκτημένη ταχύτητα πολλές φορές θεωρούσα πως ο μόνος και καλύτερος τρόπος για να εξελιχτούν τα πράγματα ήταν ο δικός μου. Έτσι όμως γινόμουν συγκεντρωτική για να έχω τον έλεγχο της κατάστασης και δεν εμπιστευόμουν τους άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν να λειτουργώ χειριστικά πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Κι αφού σήκωνα τόσα πολλά, όταν δεν άντεχα και λύγιζα, ένιωθα προδομένη, μόνη, εγκαταλελειμμένη  από τους άλλους που είχα ήδη αποκλείσει από το να με βοηθήσουν.

Υπήρξα εργατική, πολύ εργατική, δούλεψα σκληρά όλα μου τα χρόνια. Τίποτα νομίζω δε μου χαρίστηκε.

Είχα να κλείσω πολλά και βαριά τραύματα και πληγές πολλών γενεών πίσω. Ένα βαρύ φορτίο φόβου και βίας με ρίζες βαθιές. Αγωνίστηκα να το καθαρίσω, ορκισμένη αγωνίστρια, τίμια και πιστή στο έργο μου. Δεν τα κατάφερα, ακόμα, είναι βαθιές οι ρίζες. Πόνεσα πολύ.

Υπερασπίστηκα με θάρρος και αυτοθυσία όσους ένιωθα ως αδύναμους και ανίσχυρους. Ήθελα οι γύρω μου να με αγαπούν, αλλά το έκρυβα. Προσέφερα απλόχερα, με ανιδιοτέλεια, βοήθεια και στήριξη στους άλλους. Υπήρξα όμως συχνά τόσο γενναιόδωρη στη φροντίδα των άλλων με κρυφό κίνητρο να τους γίνω απαραίτητη και να μ΄αγαπούν. Διψούσα τόσο για την αγάπη των άλλων που ξεχνούσα πολλές φορές να με φροντίζω, ξεχνούσα να αναγνωρίσω τις δικές μου ανάγκες.

Άνοιγα συχνά νέους δρόμους, οξυδερκής, έβλεπα μπροστά με καθαρή και εστιασμένη ματιά. Ως εθελόντρια πολεμίστρια,  ήθελα συνεχώς να βελτιώνω τα πράγματα για όλους. Δεν άντεχα όμως εύκολα την κριτική τους και την αποτυχία με αποτέλεσμα να καταφεύγω συχνά στην τελειομανία.

Ήθελα τόσο πολύ οι άλλοι να μ΄αγαπήσουν… που ξεχνούσα να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Σήμερα, έχω να μάθω και μαθαίνω να αγαπώ άνευ όρων τον εαυτό μου και τους άλλους, γιατί ΕΝΑ είμαστε. Συμπονώ εμένα, με αγαπώ και με σέβομαι και έτσι συμπονώ και αγαπώ και τους άλλους.

ΠΗΓΗ

Advertisements

Ο δικός μου πατέρας


http://www.dreamstime.com/stock-images-little-girl-s-love-daddy-image5785234

 

Δύο αντίθετα μεταξύ τους περιστατικά που συνέβησαν με διαφορά πέντε λεπτών στο Facebook σήμερα με οδήγησαν να καταγράψω τις σκέψεις μου σ’ αυτό το μικρό άρθρο. Σήμερα μια καλή μου φίλη έχασε τον πατέρα της και μία άλλη ανέβασε φωτογραφία παρέα με τον πατέρα της να δειπνούν σ’ ένα όμορφο εστιατόριο. Εγώ έχω χάσει τον πατέρα μου εδώ και πολλά χρόνια, απ’ όταν ήμουν 24 ετών και νεαρή μητέρα.

Ο πατέρας μου ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, έτσι τον θυμάμαι. Πολύ όμορφος στα νιάτα του, γοητευτικός σε μεγαλύτερη ηλικία, διακριτικός κι ευγενής. Ευγενής. Όχι δήθεν ευγενικός  αλλά δομικά ευγενής. Δεν είχε τελειώσει καλά καλά το Γυμνάσιο όταν έφυγε απ’ το μικρούλι χωριό του και την φτωχή του οικογένεια για να βρει δουλειά στην Αθήνα. Και βρήκε. Και σιγά σιγά έφτιαξε τη δική του μικρή επιχείρηση, ένα συνοικιακό μαγαζί με γαλακτοκομικά προϊόντα. Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά έρχονται και οι δικές μου μνήμες. Παιχνίδια στο πεζοδρόμιο, μαθήματα ποδηλάτου, αριθμητική με τις τιμές των προϊόντων στο μαγαζί, απλά πράγματα πρόσθεση κι αφαίρεση. Χαμογελαστός πάντα με τους πελάτες του, συμπονετικός, συντρέχτης όπως λέμε στην καθομιλουμένη. Όλο και κάποιος θα έρχονταν να μοιραστεί μαζί του το πρόβλημά του. Ήταν τόσο μα τόσο καλός ακροατής. Εμείς κάναμε σπουδές για να το μάθουμε αυτό κι εκείνος γεννήθηκε με αυτή την πολύτιμη δεξιότητα.

Με θυμάμαι από μικρή να παρακολουθώ τις κινήσεις του, το χαμόγελό του πώς κοιτούσε στα μάτια τον συνομιλητή του. Ήταν ο ψυχολόγος της γειτονιάς. Πόσες φορές έγινα μάρτυρας ανθρώπων που έκλαιγαν καθώς του εξομολογούνταν τον πόνο τους. Ακόμα και μικρά παιδιά. Είχε ποιότητες πολύ ξεχωριστές κι εγώ δεν πρόλαβα να τις χαρώ. Έφυγε ύστερα από σχεδόν δεκαετή μάχη με τον καρκίνο και μου πήρε πολλά χρόνια έρευνας προκειμένου να διαλευκάνω αυτό το «μυστήριο». Γιατί αρρώστησε, γιατί πέθανε. Αναγκαστικά μπήκα στο πνευματικό μονοπάτι.

Λίγο αργότερα έγινα αεροσυνοδός, έβλεπα στις πτήσεις συναδέλφους με τους μπαμπάδες τους, μικρά παιδάκια με τους παππούδες τους και σκεφτόμουν ότι εγώ αυτό δεν πρόλαβα να το βιώσω. Η κόρη μου ήταν μόλις δύο ετών όταν έφυγε ο μπαμπάς μου. Το λέω έτσι χωρίς να το κρίνω. Σαν επισήμανση.

Σήμερα βλέπω τις φίλες μου, τους φίλους μου, τους γνωστούς να κάνουν βόλτες, να τιμούν τον πατέρα τους. Άλλοι γράφουν βιβλία, αφιερώνουν άρθρα (όπως κάνω τώρα κι εγώ) και δεν λυπάμαι που εγώ αυτό δεν το έζησα. Έτσι σαν εξομολόγηση το λέω. Είχα ένα πατέρα θησαυρό, κάπως εσωστρεφή (να που έμοιασα!), υπέροχο συνομιλητή, ευγενή, διακριτικό, φιλεύσπλαχνο.

Είναι εντυπωσιακό πως μπορώ και θυμάμαι τόσα χρόνια πριν τις αισθήσεις του. Τον αγαπώ και τιμώ τη μνήμη του πολύ συχνά, του μιλώ τα βράδια έτσι για μία καληνύχτα ή όταν θέλω καθοδήγηση.  Είμαι τόσο γεμάτη από την αγάπη του, από μικρό κοριτσάκι και θέλω να στείλω αυτό το μήνυμα: ο πατέρας είναι μια μορφή άκρως απαραίτητη στη ζωή του παιδιού, είτε είναι ο φυσικός είτε θετός. Η ποιότητα της αγάπης του πατέρα, η αρχετυπική μορφή της προστασίας και καθοδήγησης σ’ αυτή τη ζωή είναι μοναδικής αξίας για το παιδί,  αγόρι ή κορίτσι. Όσοι μπαμπάδες έχετε παιδιά, είτε ζείτε με τη μητέρα τους είτε όχι, να είστε κοντά τους, να τα φροντίζετε. Κι αν για κάποιο λόγο δεν μπορείτε να είστε κοντά τους (σωματικά εννοώ) να δεσμευτείτε ότι θα ξέρουν ότι πάντα κοντά τους θα είναι η αγάπη σας, η στοργή σας και η αμερόληπτη προσοχή σας.

Αγαπημένες μητέρες, διαφορετικός είναι ο ρόλος του συντρόφου από εκείνον του πατέρα. Είμαι υπέρ της απομάκρυνσης των συζύγων όταν η σχέση χωλαίνει, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά, μην τα απομακρύνετε όμως από τον πατέρα τους. Ποτέ. Για κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν εξακριβωμένα κινδυνεύουν! Μιλώ για την εγωιστική συμπεριφορά. Μην το κάνετε. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την ασφάλεια των γονιών-προτύπων. Δεν έχουν δικλείδες ασφαλείας τα παιδιά, είναι απολύτως εξαρτημένα από την οικογενειακή ασφάλεια, έστω κι αν αυτό σημαίνει οικογένεια που δεν κατοικούν όλοι μαζί. Σαν γυναίκα ή σαν άντρας, σαν άνθρωπος γενικά μπορεί να έχεις να διανύσεις  αρκετό δρόμο προσωπικής ανάπτυξης, αλλά σαν γονιός μαθαίνεις κάθε λεπτό απ’ την ψυχούλα που γέννησες. Μεγάλη συνειδητοποίηση και μεγαλύτερη ακόμα υπέρβαση το να είσαι θυμωμένος με τον πρώην σύζυγο αλλά να κατανοείς, να αναγνωρίζεις και να σέβεσαι την πατρική φιγούρα.

Έχω χάσει τον πατέρα μου εδώ και περίπου είκοσι χρόνια αλλά θυμάμαι τις αισθήσεις του γιατί η αγάπη του ήταν βαθιά, αν και σιωπηλή. Αυτό είναι το μεγάλο μου κέρδος και η μεγάλη μου ευλογία στην μετέπειτα αναζήτηση συντρόφου αλλά κυρίως στη δόμηση του χαρακτήρα και ολόκληρης της ζωής μου.

Κρισναμούρτι: Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη


Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «“Γράμματα σε μια νεαρή φίλη” Εκδόσεις Καστανιώτη

Να είσαι πνευματικά ευέλικτη. Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να είναι κανείς άκαμπτος και σταθερός, αλλά στο να είναι ευλύγιστος. Το ευλύγιστο δέντρο αντέχει στη θύελλα. Μάζεψε όλη τη δύναμη που δίνει ένας γρήγορος νους.

Η ζωή είναι παράξενη· συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώςOPEN YOUR HEART TO ATTAIN ALL THAT YOU DESIRE με το ν’ αντιστέκεται σ’ αυτά δεν πρόκειται να λύσεις κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά.

Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία.

Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.

Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν.

Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα.

Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο.

Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη· υπάρχει μια άσβηστη φλόγα· νιώθει ότι έχει τόση πολλή απ’ αυτήν μέσα του, που θέλει να τη δώσει σε όλους· και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό· μολύνεται από τις ανθρώπινες βρωμιές που πέφτουν σ’ αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν. Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα: το καλό και το κακό· το άσχημο και το όμορφο.

Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα.

 

ΠΗΓΗ: Εναλλακτική Δράση

Το γράμμα μου στον Αϊ- Βασίλη…


GRAMMA

Άγιε μου Βασίλη, σε παρακαλώ, κάνε να θυμάμαι να λέω κάθε μέρα ευχαριστώ και να είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω.

Να θυμάμαι να συγχωρώ τον εαυτό μου, να πάω παρακάτω και να τα καταφέρνω καλύτερα την επόμενη φορά μαθαίνοντας από τα λάθη μου.

Να θυμάμαι να δίνω και να παίρνω αγκαλιές, χάδια και πολλά ζεστά χαμόγελα.

Να θυμάμαι να σταματώ την γκρίνια και την μουρμούρα και να βρίσκω τρόπους να ικανοποιώ τις ανάγκες μου.

Να θυμάμαι να ακούω το μήνυμα που μου φέρνει ο κάθε πόνος ή ενόχληση και ότι ο Θεραπευτής βρίσκεται μέσα μου.

Να θυμάμαι να παρατηρώ και να παρακολουθώ τις μαύρες σκέψεις και συναισθήματα κάθε φορά που αναδύονται μέσα μου και να θυμάμαι ότι τα ηνία τους είναι στα χέρια μου.

Να θυμάμαι να είμαι Εδώ, τώρα, στο θεϊκό παρόν, στη στιγμή και να απολαμβάνω τις μικρές καθημερινές χαρές.

Να θυμάμαι να ολοκληρώνω τα πράγματα που αρχίζω και να μην επιτρέπω την τελειομανία να με σταματά.

Να θυμάμαι ότι όταν κατηγορώ τους άλλους για αυτά που βιώνω, αρνιέμαι την ευθύνη της ζωής μου.

Να θυμάμαι να εστιάζω σε ό,τι θέλω να συμβεί και να προχωρώ προς τα εκεί που επιθυμώ και ονειρεύομαι.

Να θυμάμαι να συναντιέμαι με τους αγαπημένους μου ανθρώπους όταν είμαι έτοιμη να τους συναντήσω και όχι όταν νιώθω μόνη.

Να θυμάμαι να σταματώ εγκαίρως τον εσωτερικό κριτή που επικρίνει διαρκώς οτιδήποτε και να επιτρέπω να εκφραστεί ο αληθινός εαυτός μέσα στη μοναδικότητά του.

Να θυμάμαι ότι εγώ είμαι ο υποστηρικτικός και θετικός ενήλικας που παρηγορεί το τραυματισμένο παιδί μέσα μου κάθε φορά που αυτό υποφέρει .

Να θυμάμαι ότι η Ζωή που μου δόθηκε είναι δώρο
και να θυμάμαι να ζω!

Σ΄ευχαριστώ…

Από την αγαπημένη μου δασκάλα Natassa Charela

ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ


FB_IMG_1425764737783-200x300

Ποια είναι τα βήματα που μαρτυρούν ότι βρισκόμαστε μέσα σε ένα φαύλο κύκλο εξάρτησης και κάθε φορά κατεβαίνουμε κι ένα σκαλοπάτι πιο χαμηλά;

  1. Προσπαθώ να σου γίνω απαραίτητος: «γίνομαι ο εκλεκτός προμηθευτής σου, σου δίνω ότι θελήσεις, φροντίζω να σε ικανοποιώ, είμαι στη διάθεσή σου για ότι χρειαστείς, προσπαθώ να σε κάνω να με έχεις ανάγκη. Αγωνίζομαι να δημιουργήσω μια σχέση υποτέλειας, αντικαθιστώ την επιθυμία μου να μ’ αγαπάς με την επιδίωξη να με χρειάζεσαι. Γιατί, το να χρειάζεσαι, μοιάζει τόσο πολύ καμιά φορά με το να μ’ αγαπάς. Με φωνάζεις, σου λείπω, μου αναθέτεις τις υποθέσεις σου και φτάνω να πιστέψω ότι μ’ αγαπάς»

Continue reading «ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ»