Από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς


%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83

Δεν υπάρχει ενήλικος που να μην βίωσε παιδικά τραύματα. Ακόμα και μεγαλώνοντας μέσα στις «καλύτερες»  συνθήκες και οικογένειες κάποια τραύματα χάραξαν την καρδιά μας και μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Πάνω στα τραύματα αυτά θα κτιστεί η προσωπικότητα που θα δομήσουμε μεγαλώνοντας. Αυτά τα τραύματα επίσης θα καθορίζουν την πραγματικότητα που θα δημιουργούμε καθώς και τους ανθρώπους που θα επιλέγουμε κοντά μας. Με βάση αυτά θα βιώνουμε ξανά και ξανά σχέσεις πόνου, γιατί αυτό μας είναι οικείο και αυτό ξέρουμε, αυτό κάνουμε. Μας πόνεσαν,  πονάμε και εμείς προκαλούμε πόνο στους άλλους και τούμπαλιν.

Το τραύμα αυτό είναι μεγάλο, χάσκει σε όλη την πορεία μας στη ζωή, εξακολουθεί και πονάει πολύ, μας επηρεάζει σε όλες τις επιλογές μας  και μας κατευθύνει έτσι ώστε να σχετιζόμαστε δυσλειτουργικά, να ζούμε μέσα σε σχέσεις όπου βιώνουμε τον «βίον αβίωτον», σχέσεις που δεν τις αντέχουμε καθόλου, αλλά λόγω του φόβου, της αδυναμίας, της ανημποριάς και της άγνοιας του εσωτερικευμένου παιδιού μέσα μας,  παραλύουμε και καθηλωνόμαστε υποφέροντας, μέσα σε σχήματα που απλώς αλληλοσυμπληρώνονται. Γιατί διαλέγουμε τους άλλους με βάση τα τραύματά μας.

Ζητιανεύουμε την Αγάπη από τους άλλους με κάθε τρόπο. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με την εξάσκηση της γοητείας μας πάνω τους, αλλά και με τη δύναμη της επιβολής και του φόβου που χρησιμοποιούμε. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τον κάθε είδους συναισθηματικό εκβιασμό, καθώς και με το να γινόμαστε απαραίτητοι για τους άλλους μέσα από την υπερβολική προσφορά και «θυσία» μας. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τη συχνή προδοσία και τις παράλληλες, «αρπαχτές» σχέσεις που συνάπτουμε παράλληλα, επαναλαμβάνοντας και ξαναβιώνοντας το δικό μας τραύμα προδοσίας και εγκατάλειψης. Σε προδίδω και σε εγκαταλείπω, σε πονάω, όπως με πόνεσαν τότε ως παιδί και μένα. Γίνομαι θύτης και θύμα και ανακυκλώνω διαρκώς τον πόνο, γιατί μόνο μέσα στον πόνο έμαθα να ζω.

Η Αγάπη που ζητιανεύουμε ποτέ δεν είναι αρκετή. Δεν θα μας χορτάσει ποτέ, γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε ότι την ζητιανέψαμε, την απαιτήσανε και την αποσπάσαμε βίαια από τους άλλους και έτσι νιώθουμε ενοχές γι΄αυτό. Η Αγάπη χορταίνει και ευφραίνει  την καρδιά μας μόνον όταν μας προσφέρεται απλόχερα από τους άλλους γι΄αυτό που είμαστε και όχι όταν την απαιτούμε σαν πεισμωμένα παιδιά που εκδικούνται όταν δεν τους γίνεται το χατίρι. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν την έχουμε δώσει με το φροντιστικό μας ενήλικο κομμάτι εμείς σε εμάς. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν έχουμε μάθει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι για τις ανάγκες μας, τις σωματικές, πνευματικές, συναισθηματικές και ψυχικές. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν στρέφουμε τη ματιά μας σ΄αυτά που θέλουμε και όχι σ΄αυτά που μας πονάνε. Όταν επιλέγουμε ανθρώπους φροντιστικούς και όχι κακοποιητικούς στον εαυτό τους, γιατί και μεις οι ίδιοι μαθαίνουμε διαρκώς να είμαστε τρυφεροί και στοργικοί με τον εαυτό μας.

Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε χώρο και χρόνο στο εσωτερικό τραυματισμένο παιδί να θρηνήσει και να το παρηγορήσουμε πολύ τρυφερά. Αυτό το πονεμένο εσωτερικό παιδί, που αισθάνεται μόνο, προδομένο, εγκαταλελειμμένο είναι που οφείλουμε να υποστηρίξουμε με όλη την Αγάπη μας. Χρειάζεται όμως να υποστηριχτεί και να αναλάβει δράση και ο ενήλικος Φροντιστής, ο εσωτερικός Πατέρας και Μητέρα, οι εσωτερικοί στοργικοί γονείς μας για να υπάρξει τελικά θεραπεία.

Η εξωτερική βοήθεια θα έπρεπε να κινείται μόνον προς αυτήν την κατεύθυνση. Να ενδυναμωθεί δηλαδή η πατρική και μητρική φιγούρα μέσα μας, αυτή που θα θέλαμε να είχαμε στην πραγματικότητα, αλλά που δεν είχαμε τελικά για πολλούς και διάφορους λόγους.

Είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Εύκολα όμως μετά, αν γίνει το πέρασμα, έλκουμε ανθρώπους αντίστοιχης δόνησης δίπλα μας και νιώθουμε και συμπονούμε με κατανόηση και όσους πάλλονται σε πιο χαμηλές συχνότητες από μας. Θυμόμαστε καλά πώς είναι να ζεις μέσα στον πόνο και επειδή μας συγχωρήσαμε που το κάναμε και μεις τόσον καιρό στον εαυτό μας, μπορούμε πια να συγχωρούμε και τους άλλους.

Ναι, είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Το φτάσιμο στο κέντρο της καρδιάς μας είναι το μεγάλωμά μας, είναι η ωριμότητά μας και είναι τόσο ανακουφιστικό αυτό που ζούμε, αφού το μέσα μας στάζει μόνο Αγάπη, αρμονία και γαλήνη στο Είναι μας και αυτά σκορπίζει απλόχερα και στα πάντα γύρω του.

ΠΗΓΗ

Advertisements

Κρισναμούρτι: Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη


Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «“Γράμματα σε μια νεαρή φίλη” Εκδόσεις Καστανιώτη

Να είσαι πνευματικά ευέλικτη. Η δύναμη δεν βρίσκεται στο να είναι κανείς άκαμπτος και σταθερός, αλλά στο να είναι ευλύγιστος. Το ευλύγιστο δέντρο αντέχει στη θύελλα. Μάζεψε όλη τη δύναμη που δίνει ένας γρήγορος νους.

Η ζωή είναι παράξενη· συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώςOPEN YOUR HEART TO ATTAIN ALL THAT YOU DESIRE με το ν’ αντιστέκεται σ’ αυτά δεν πρόκειται να λύσεις κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά.

Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία.

Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή.

Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν.

Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα.

Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο.

Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη· υπάρχει μια άσβηστη φλόγα· νιώθει ότι έχει τόση πολλή απ’ αυτήν μέσα του, που θέλει να τη δώσει σε όλους· και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό· μολύνεται από τις ανθρώπινες βρωμιές που πέφτουν σ’ αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν. Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα: το καλό και το κακό· το άσχημο και το όμορφο.

Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα.

 

ΠΗΓΗ: Εναλλακτική Δράση

Αλλάζω σημαίνει θυσιάζω


Yin and Yang and Alpha Omega combined over white

Είναι μεγάλο και διαρκές το δράμα που ζούμε καθημερινά, λόγω των συνηθειών μας που δεν μας αρέσουν, αλλά τις επιτρέπουμε να εκδηλώνονται και τις διαιωνίζουμε, ή λόγω συμπεριφορών μας που δημιουργούν συνεχώς άσχημες καταστάσεις για μας και τους γύρω μας. Πονάμε και εμείς, αλλά και οι άλλοι και μόλις το συνειδητοποιούμε αποφασίζουμε να αλλάξουμε.

Κάθε φορά γινόμαστε οι πιο αυστηροί κριτές του εαυτού μας και τον μαλώνουμε ή τον τιμωρούμε βάζοντάς τον στη γωνία.

Κάθε φορά μετανιώνουμε και ζητάμε συγνώμη.

Κάθε φορά δίνουμε υποσχέσεις στους άλλους ή στον εαυτό μας ότι δεν θα επαναληφθεί.

Κάθε φορά γεμίζουμε με τύψεις, με ενοχές και ντρεπόμαστε μετά για την συμπεριφορά μας.

Κάθε φορά θυμώνουμε με τον εαυτό μας και πολλές φορές φτάνουμε στο σημείο και να αρρωσταίνουμε για να μας τιμωρήσουμε, για να μας αθωώσουμε στα μάτια των άλλων ή για να αποφύγουμε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας που μας αναλογεί

Κάθε φορά, μόλις δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία,  επαναλαμβάνουμε ακριβώς τα ίδια και ο κύκλος συνεχίζεται.

Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί για κάθε αλλαγή που θέλουμε να κάνουμε θα πρέπει να προσφέρουμε εθελοντικά και συνειδητά, με επίγνωση, το παλιό που θέλουμε να αντικαταστήσουμε. Η αλλαγή για να εκδηλωθεί χρειάζεται χώρο. Χωρίς ισχυρή θέληση και συνεχή στόχευση, χωρίς την προσωπική μας δέσμευση, αλλαγή δεν υπάρχει. Καθηλωνόμαστε στην επαναλαμβανόμενη, μηχανική, σχεδόν αυτοματοποιημένη συμπεριφορά.

Η θυσία μας είναι η ίδια η συμπεριφορά, ή η συνήθεια που επιθυμούμε να αλλάξουμε. Για να αλλάξει κάτι χρειάζεται η ματιά μας να είναι διαρκώς στραμμένη στο νέο και όχι στο παλιό, να χαιρόμαστε για το καινούργιο που έρχεται και να δείχνουμε τον ενθουσιασμό μας γι΄αυτό.

Όμως για να συμβεί η όποια αλλαγή επιθυμούμε, απαιτείται να βιώσουμε τον πόνο για την απώλεια του παλιού κι ας ήταν κάτι που ήταν δυσλειτουργικό στη ζωή μας. Ποιος όμως θέλει να πονέσει; Απαιτείται να αποχαιρετήσουμε το παλιό και να επιδείξουμε προσήλωση στον νέο σκοπό. Απαιτείται να έχουμε υπομονή και επιμονή, να εργαστούμε, με  συστηματική άσκηση, μέχρι να καθιερωθεί το καινούργιο.

Γιατί χωρίς μια μικρή έστω «θυσία» από τον εαυτό μας, αλλαγή δεν έχει. Ο κύκλος της συνήθειας δεν σπάει, θα επαναλαμβάνεται.

ΠΗΓΗ: NATASSAS BLOG

Το γράμμα μου στον Αϊ- Βασίλη…


GRAMMA

Άγιε μου Βασίλη, σε παρακαλώ, κάνε να θυμάμαι να λέω κάθε μέρα ευχαριστώ και να είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω.

Να θυμάμαι να συγχωρώ τον εαυτό μου, να πάω παρακάτω και να τα καταφέρνω καλύτερα την επόμενη φορά μαθαίνοντας από τα λάθη μου.

Να θυμάμαι να δίνω και να παίρνω αγκαλιές, χάδια και πολλά ζεστά χαμόγελα.

Να θυμάμαι να σταματώ την γκρίνια και την μουρμούρα και να βρίσκω τρόπους να ικανοποιώ τις ανάγκες μου.

Να θυμάμαι να ακούω το μήνυμα που μου φέρνει ο κάθε πόνος ή ενόχληση και ότι ο Θεραπευτής βρίσκεται μέσα μου.

Να θυμάμαι να παρατηρώ και να παρακολουθώ τις μαύρες σκέψεις και συναισθήματα κάθε φορά που αναδύονται μέσα μου και να θυμάμαι ότι τα ηνία τους είναι στα χέρια μου.

Να θυμάμαι να είμαι Εδώ, τώρα, στο θεϊκό παρόν, στη στιγμή και να απολαμβάνω τις μικρές καθημερινές χαρές.

Να θυμάμαι να ολοκληρώνω τα πράγματα που αρχίζω και να μην επιτρέπω την τελειομανία να με σταματά.

Να θυμάμαι ότι όταν κατηγορώ τους άλλους για αυτά που βιώνω, αρνιέμαι την ευθύνη της ζωής μου.

Να θυμάμαι να εστιάζω σε ό,τι θέλω να συμβεί και να προχωρώ προς τα εκεί που επιθυμώ και ονειρεύομαι.

Να θυμάμαι να συναντιέμαι με τους αγαπημένους μου ανθρώπους όταν είμαι έτοιμη να τους συναντήσω και όχι όταν νιώθω μόνη.

Να θυμάμαι να σταματώ εγκαίρως τον εσωτερικό κριτή που επικρίνει διαρκώς οτιδήποτε και να επιτρέπω να εκφραστεί ο αληθινός εαυτός μέσα στη μοναδικότητά του.

Να θυμάμαι ότι εγώ είμαι ο υποστηρικτικός και θετικός ενήλικας που παρηγορεί το τραυματισμένο παιδί μέσα μου κάθε φορά που αυτό υποφέρει .

Να θυμάμαι ότι η Ζωή που μου δόθηκε είναι δώρο
και να θυμάμαι να ζω!

Σ΄ευχαριστώ…

Από την αγαπημένη μου δασκάλα Natassa Charela

The Power Of Parting: 7 Things You Need to Stop Doing


THE POWER OF PARTING
A young man came to his wise leader and asked how he could be a better leader. The wise leader said, “Let me pour you a cup of tea.” And so he started pouring a cup of tea; he kept pouring and pouring and pouring until the young man screamed, “Stop! The cup is full.” And the wise leader looked at the young man and said, “Exactly. Your cup is full, and unless you empty your cup first—unless you are ready to part with things you are holding on to—there will be no room for new wisdom, new ideas, new innovation, new reasoning, new anything. There is great wisdom in parting.” Continue reading «The Power Of Parting: 7 Things You Need to Stop Doing»