Σας καλωσορίζω στην Genesis!


stylo-7822

Αγαπημένοι μου συν-bloggers, σας γράφω για να σας ενημερώσω ότι σήμερα 8/11/2016 έβγαλα στον αέρα το νέο μου επαγγελματικό site το GENESIS και πλέον τις αναρτήσεις των άρθρων και τις λοιπές μου δραστηριότητες θα τις βλέπετε εκεί. Εντάξει, δεν θα εγκαταλείψω τελείως το πρώτο μου «παιδάκι», τους αγαπημένους «Κυματισμούς», αλλά η κύρια δραστηριότητά μου θα διενεργείται πλέον στο νέο μου site.

Αν έχετε λίγο χρόνο να περιηγηθείτε και έχετε να μου στείλετε κάποια εποικοδομητικά σχόλια, πολύ θα το εκτιμήσω! Βέβαια έχει ακόμα κάποια δουλίτσα να γίνει στο περιεχόμενο, αλλά το δουλεύουμε με τους συνεργάτες μου και σταδιακά θα αποκατασταθούν όλα.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ και περιμένω τα σχόλια σας!

Με πολλή αγάπη και φως ολούθε,

Φωτεινή.

 

Ο δικός μου πατέρας


http://www.dreamstime.com/stock-images-little-girl-s-love-daddy-image5785234

 

Δύο αντίθετα μεταξύ τους περιστατικά που συνέβησαν με διαφορά πέντε λεπτών στο Facebook σήμερα με οδήγησαν να καταγράψω τις σκέψεις μου σ’ αυτό το μικρό άρθρο. Σήμερα μια καλή μου φίλη έχασε τον πατέρα της και μία άλλη ανέβασε φωτογραφία παρέα με τον πατέρα της να δειπνούν σ’ ένα όμορφο εστιατόριο. Εγώ έχω χάσει τον πατέρα μου εδώ και πολλά χρόνια, απ’ όταν ήμουν 24 ετών και νεαρή μητέρα.

Ο πατέρας μου ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, έτσι τον θυμάμαι. Πολύ όμορφος στα νιάτα του, γοητευτικός σε μεγαλύτερη ηλικία, διακριτικός κι ευγενής. Ευγενής. Όχι δήθεν ευγενικός  αλλά δομικά ευγενής. Δεν είχε τελειώσει καλά καλά το Γυμνάσιο όταν έφυγε απ’ το μικρούλι χωριό του και την φτωχή του οικογένεια για να βρει δουλειά στην Αθήνα. Και βρήκε. Και σιγά σιγά έφτιαξε τη δική του μικρή επιχείρηση, ένα συνοικιακό μαγαζί με γαλακτοκομικά προϊόντα. Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά έρχονται και οι δικές μου μνήμες. Παιχνίδια στο πεζοδρόμιο, μαθήματα ποδηλάτου, αριθμητική με τις τιμές των προϊόντων στο μαγαζί, απλά πράγματα πρόσθεση κι αφαίρεση. Χαμογελαστός πάντα με τους πελάτες του, συμπονετικός, συντρέχτης όπως λέμε στην καθομιλουμένη. Όλο και κάποιος θα έρχονταν να μοιραστεί μαζί του το πρόβλημά του. Ήταν τόσο μα τόσο καλός ακροατής. Εμείς κάναμε σπουδές για να το μάθουμε αυτό κι εκείνος γεννήθηκε με αυτή την πολύτιμη δεξιότητα.

Με θυμάμαι από μικρή να παρακολουθώ τις κινήσεις του, το χαμόγελό του πώς κοιτούσε στα μάτια τον συνομιλητή του. Ήταν ο ψυχολόγος της γειτονιάς. Πόσες φορές έγινα μάρτυρας ανθρώπων που έκλαιγαν καθώς του εξομολογούνταν τον πόνο τους. Ακόμα και μικρά παιδιά. Είχε ποιότητες πολύ ξεχωριστές κι εγώ δεν πρόλαβα να τις χαρώ. Έφυγε ύστερα από σχεδόν δεκαετή μάχη με τον καρκίνο και μου πήρε πολλά χρόνια έρευνας προκειμένου να διαλευκάνω αυτό το «μυστήριο». Γιατί αρρώστησε, γιατί πέθανε. Αναγκαστικά μπήκα στο πνευματικό μονοπάτι.

Λίγο αργότερα έγινα αεροσυνοδός, έβλεπα στις πτήσεις συναδέλφους με τους μπαμπάδες τους, μικρά παιδάκια με τους παππούδες τους και σκεφτόμουν ότι εγώ αυτό δεν πρόλαβα να το βιώσω. Η κόρη μου ήταν μόλις δύο ετών όταν έφυγε ο μπαμπάς μου. Το λέω έτσι χωρίς να το κρίνω. Σαν επισήμανση.

Σήμερα βλέπω τις φίλες μου, τους φίλους μου, τους γνωστούς να κάνουν βόλτες, να τιμούν τον πατέρα τους. Άλλοι γράφουν βιβλία, αφιερώνουν άρθρα (όπως κάνω τώρα κι εγώ) και δεν λυπάμαι που εγώ αυτό δεν το έζησα. Έτσι σαν εξομολόγηση το λέω. Είχα ένα πατέρα θησαυρό, κάπως εσωστρεφή (να που έμοιασα!), υπέροχο συνομιλητή, ευγενή, διακριτικό, φιλεύσπλαχνο.

Είναι εντυπωσιακό πως μπορώ και θυμάμαι τόσα χρόνια πριν τις αισθήσεις του. Τον αγαπώ και τιμώ τη μνήμη του πολύ συχνά, του μιλώ τα βράδια έτσι για μία καληνύχτα ή όταν θέλω καθοδήγηση.  Είμαι τόσο γεμάτη από την αγάπη του, από μικρό κοριτσάκι και θέλω να στείλω αυτό το μήνυμα: ο πατέρας είναι μια μορφή άκρως απαραίτητη στη ζωή του παιδιού, είτε είναι ο φυσικός είτε θετός. Η ποιότητα της αγάπης του πατέρα, η αρχετυπική μορφή της προστασίας και καθοδήγησης σ’ αυτή τη ζωή είναι μοναδικής αξίας για το παιδί,  αγόρι ή κορίτσι. Όσοι μπαμπάδες έχετε παιδιά, είτε ζείτε με τη μητέρα τους είτε όχι, να είστε κοντά τους, να τα φροντίζετε. Κι αν για κάποιο λόγο δεν μπορείτε να είστε κοντά τους (σωματικά εννοώ) να δεσμευτείτε ότι θα ξέρουν ότι πάντα κοντά τους θα είναι η αγάπη σας, η στοργή σας και η αμερόληπτη προσοχή σας.

Αγαπημένες μητέρες, διαφορετικός είναι ο ρόλος του συντρόφου από εκείνον του πατέρα. Είμαι υπέρ της απομάκρυνσης των συζύγων όταν η σχέση χωλαίνει, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά, μην τα απομακρύνετε όμως από τον πατέρα τους. Ποτέ. Για κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν εξακριβωμένα κινδυνεύουν! Μιλώ για την εγωιστική συμπεριφορά. Μην το κάνετε. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την ασφάλεια των γονιών-προτύπων. Δεν έχουν δικλείδες ασφαλείας τα παιδιά, είναι απολύτως εξαρτημένα από την οικογενειακή ασφάλεια, έστω κι αν αυτό σημαίνει οικογένεια που δεν κατοικούν όλοι μαζί. Σαν γυναίκα ή σαν άντρας, σαν άνθρωπος γενικά μπορεί να έχεις να διανύσεις  αρκετό δρόμο προσωπικής ανάπτυξης, αλλά σαν γονιός μαθαίνεις κάθε λεπτό απ’ την ψυχούλα που γέννησες. Μεγάλη συνειδητοποίηση και μεγαλύτερη ακόμα υπέρβαση το να είσαι θυμωμένος με τον πρώην σύζυγο αλλά να κατανοείς, να αναγνωρίζεις και να σέβεσαι την πατρική φιγούρα.

Έχω χάσει τον πατέρα μου εδώ και περίπου είκοσι χρόνια αλλά θυμάμαι τις αισθήσεις του γιατί η αγάπη του ήταν βαθιά, αν και σιωπηλή. Αυτό είναι το μεγάλο μου κέρδος και η μεγάλη μου ευλογία στην μετέπειτα αναζήτηση συντρόφου αλλά κυρίως στη δόμηση του χαρακτήρα και ολόκληρης της ζωής μου.

Κάπου πρέπει να πιστεύεις!


Life Strategy

Οι άνθρωποι είμαστε παντοδύναμοι. Ή έτσι θέλουμε να λέμε ή έτσι μας αρέσει να λέμε ή έτσι μάθαμε να λέμε… Με τα χρόνια κατάλαβα ότι αυτή η παντοδυναμία δεν είναι αυτοδύναμη ούτε αυθύπαρκτη. Από κάπου την αντλούμε. Από κάπου πηγάζει. Αυτό το κάπου είναι η Πίστη. Όλοι κάπου πιστεύουμε.

Εγώ στην Επιστήμη.

Άλλοι σε κάποια Θρησκεία. Άλλοι στην Αστρολογία. Άλλοι στα Χαρτιά. Άλλοι στο Χρήμα. Άλλοι στο Σύμπαν. Άλλοι στην Πολιτική. Άλλοι στην Επανάσταση. Άλλοι στον Έρωτα. Άλλοι στην Αγάπη. Άλλοι κάπου που δεν φαντάζομαι…

Θα σας φανεί περίεργο αλλά δεν βλέπω μεγάλη διαφορά. Μπορεί σήμερα να καταφέρνω να το βάλω σε λέξεις και σήμερα να χω την αφορμή να το κάνω, αλλά ως ιδέα την έχω πολύ καιρό.  Αν το σκεφτείς σοβαρά, η διαφορά όλων αυτών δεν είναι τόσο μεγάλη. Ο καθένας πιστεύει σε αυτό που καταλαβαίνει περισσότερο, σε αυτό με το οποίο βρίσκει περισσότερα κοινά σημεία, σε αυτό…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 416 επιπλέον λέξεις

Ascension Symptoms – Do we really need to suffer?

Ascension Symptoms – Do we really need to suffer?

Joy Pond

A message to lightworkers going through the first waves of ascension

What are ascension Symptoms?

Ascension symptoms are the body’s way of getting your attention so that you can realize the information and makes sense of it. We are beacons attracting our own ascension from the universe. Each one of us has to release beliefs tied to ascension before we can manifest if fully for ourselves. We are continually growing and evolving, with each layer of growth we ascend a little more. When we are stuck it’s because we have layers of growth trying to be realized and released. Until we learn the lesson we cannot move forward in ascension.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.498 επιπλέον λέξεις

Σοφία Άντζακα, Σκέψη και συναίσθημα


gallery-1458861945-rosanna-tasker-jessicaknoll1under8

Δεν ξέρω αν έχεις δει τη συνοχή ανάμεσα στις σκέψεις ή ιδέες και στο συναίσθημα. Δεν είναι δύο πράγματα, αλλά ένα.

Εξηγούμαι: Κάθε συναίσθημα, όσο λεπτό, ακαθόριστο ή αδιόρατο κι αν είναι, αν θελήσεις να το εξιχνιάσεις, θα δεις ότι στον πυρήνα του περιέχει μια προσχηματισμένη, μη συνειδητή ιδέα, ή ένα συμπέρασμα. Αν αυτή η “πυρηνική” ιδέα διαλυθεί με το φως της κατανόησης, σταματάει και η συγκινησιακή ταραχή. Αλλά και η σκέψη ή η ιδέα έχει πολλές φορές τις ρίζες της σ’ ένα ευχάριστο ή δυσάρεστο συναίσθημα, στο συμφέρον ή μη συμφέρον. Δεν είναι σκέτη, αμιγής ιδέα.

Κάθε ιδέα που περνάει από το μυαλό μας είναι χρωματισμένη συναισθηματικά. Πέρα απ’ αυτό, η ιδέα έχει το παρελθόν της, την ιστορία της, τον συνειρμό της. Γι’ αυτό, όταν αρχίζει κανείς να παρακολουθεί τις ιδέες-συναισθήματά του, χωρίς το “λογικό” παραπέτασμα πια, γρήγορα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις ρίζες, με την προϊστορία της γένεσης και τις ρίζες της ιδέας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που, από “επιστημονική” προκατάληψη (στην ουσία εδώ κρύβεται προσωπικό συμφέρον) παραβλέπουμε, επειδή νομίζουμε ότι είναι φανερή η προέλευσή του και δεν χρειάζεται την προσοχή μας.

Εννοώ το λεγόμενο “ένστικτο”. Ωστόσο, αν το εξετάσεις, παραμερίζοντας τους γιατρούς και τους βιολόγους, θα δεις ότι έχει άμεση σύνδεση με τις πιο βαθιές ρίζες του προσωπικού (εγωκεντρικού) εαυτού που τον εκφράζει με τον πιο ύπουλο και πονηρό τρόπο έτσι ώστε να ξεγελά αφάνταστα. Έχει αμεσότατη σύνδεση με ό,τι είναι πιεσμένο, γάντζωμα, ξέσπασμα, μοναξιά, δυσφορία, πόθο για κάτι το ακαθόριστο, λησμονιά, φόβο, ξεχείλισμα. Ίσως να εκφράζει τον επιφανειακό εαυτό μας πολύ πιο άμεσα απ’ ό,τι η σκέψη και το συναίσθημα. Γι’ αυτό είναι και πιο δύσκολο να μάθει κανείς τη γλώσσα του.

  • Απόσπασμα από το βιβλίο της Σοφίας Άντζακα, Ιερός Γάμος, τόμος ΙΙΙ, εκδόσεις Σπαγειρία

ΠΗΓΗ: NATASSAS BLOG