Από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς


%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%ba%ce%b5%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83

Δεν υπάρχει ενήλικος που να μην βίωσε παιδικά τραύματα. Ακόμα και μεγαλώνοντας μέσα στις «καλύτερες»  συνθήκες και οικογένειες κάποια τραύματα χάραξαν την καρδιά μας και μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Πάνω στα τραύματα αυτά θα κτιστεί η προσωπικότητα που θα δομήσουμε μεγαλώνοντας. Αυτά τα τραύματα επίσης θα καθορίζουν την πραγματικότητα που θα δημιουργούμε καθώς και τους ανθρώπους που θα επιλέγουμε κοντά μας. Με βάση αυτά θα βιώνουμε ξανά και ξανά σχέσεις πόνου, γιατί αυτό μας είναι οικείο και αυτό ξέρουμε, αυτό κάνουμε. Μας πόνεσαν,  πονάμε και εμείς προκαλούμε πόνο στους άλλους και τούμπαλιν.

Το τραύμα αυτό είναι μεγάλο, χάσκει σε όλη την πορεία μας στη ζωή, εξακολουθεί και πονάει πολύ, μας επηρεάζει σε όλες τις επιλογές μας  και μας κατευθύνει έτσι ώστε να σχετιζόμαστε δυσλειτουργικά, να ζούμε μέσα σε σχέσεις όπου βιώνουμε τον «βίον αβίωτον», σχέσεις που δεν τις αντέχουμε καθόλου, αλλά λόγω του φόβου, της αδυναμίας, της ανημποριάς και της άγνοιας του εσωτερικευμένου παιδιού μέσα μας,  παραλύουμε και καθηλωνόμαστε υποφέροντας, μέσα σε σχήματα που απλώς αλληλοσυμπληρώνονται. Γιατί διαλέγουμε τους άλλους με βάση τα τραύματά μας.

Ζητιανεύουμε την Αγάπη από τους άλλους με κάθε τρόπο. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με την εξάσκηση της γοητείας μας πάνω τους, αλλά και με τη δύναμη της επιβολής και του φόβου που χρησιμοποιούμε. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τον κάθε είδους συναισθηματικό εκβιασμό, καθώς και με το να γινόμαστε απαραίτητοι για τους άλλους μέσα από την υπερβολική προσφορά και «θυσία» μας. Ζητιανεύουμε την Αγάπη τους  με τη συχνή προδοσία και τις παράλληλες, «αρπαχτές» σχέσεις που συνάπτουμε παράλληλα, επαναλαμβάνοντας και ξαναβιώνοντας το δικό μας τραύμα προδοσίας και εγκατάλειψης. Σε προδίδω και σε εγκαταλείπω, σε πονάω, όπως με πόνεσαν τότε ως παιδί και μένα. Γίνομαι θύτης και θύμα και ανακυκλώνω διαρκώς τον πόνο, γιατί μόνο μέσα στον πόνο έμαθα να ζω.

Η Αγάπη που ζητιανεύουμε ποτέ δεν είναι αρκετή. Δεν θα μας χορτάσει ποτέ, γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε ότι την ζητιανέψαμε, την απαιτήσανε και την αποσπάσαμε βίαια από τους άλλους και έτσι νιώθουμε ενοχές γι΄αυτό. Η Αγάπη χορταίνει και ευφραίνει  την καρδιά μας μόνον όταν μας προσφέρεται απλόχερα από τους άλλους γι΄αυτό που είμαστε και όχι όταν την απαιτούμε σαν πεισμωμένα παιδιά που εκδικούνται όταν δεν τους γίνεται το χατίρι. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν την έχουμε δώσει με το φροντιστικό μας ενήλικο κομμάτι εμείς σε εμάς. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν έχουμε μάθει να φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι για τις ανάγκες μας, τις σωματικές, πνευματικές, συναισθηματικές και ψυχικές. Η Αγάπη μας χορταίνει όταν στρέφουμε τη ματιά μας σ΄αυτά που θέλουμε και όχι σ΄αυτά που μας πονάνε. Όταν επιλέγουμε ανθρώπους φροντιστικούς και όχι κακοποιητικούς στον εαυτό τους, γιατί και μεις οι ίδιοι μαθαίνουμε διαρκώς να είμαστε τρυφεροί και στοργικοί με τον εαυτό μας.

Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε χώρο και χρόνο στο εσωτερικό τραυματισμένο παιδί να θρηνήσει και να το παρηγορήσουμε πολύ τρυφερά. Αυτό το πονεμένο εσωτερικό παιδί, που αισθάνεται μόνο, προδομένο, εγκαταλελειμμένο είναι που οφείλουμε να υποστηρίξουμε με όλη την Αγάπη μας. Χρειάζεται όμως να υποστηριχτεί και να αναλάβει δράση και ο ενήλικος Φροντιστής, ο εσωτερικός Πατέρας και Μητέρα, οι εσωτερικοί στοργικοί γονείς μας για να υπάρξει τελικά θεραπεία.

Η εξωτερική βοήθεια θα έπρεπε να κινείται μόνον προς αυτήν την κατεύθυνση. Να ενδυναμωθεί δηλαδή η πατρική και μητρική φιγούρα μέσα μας, αυτή που θα θέλαμε να είχαμε στην πραγματικότητα, αλλά που δεν είχαμε τελικά για πολλούς και διάφορους λόγους.

Είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Εύκολα όμως μετά, αν γίνει το πέρασμα, έλκουμε ανθρώπους αντίστοιχης δόνησης δίπλα μας και νιώθουμε και συμπονούμε με κατανόηση και όσους πάλλονται σε πιο χαμηλές συχνότητες από μας. Θυμόμαστε καλά πώς είναι να ζεις μέσα στον πόνο και επειδή μας συγχωρήσαμε που το κάναμε και μεις τόσον καιρό στον εαυτό μας, μπορούμε πια να συγχωρούμε και τους άλλους.

Ναι, είναι επώδυνο το πέρασμα από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς. Το φτάσιμο στο κέντρο της καρδιάς μας είναι το μεγάλωμά μας, είναι η ωριμότητά μας και είναι τόσο ανακουφιστικό αυτό που ζούμε, αφού το μέσα μας στάζει μόνο Αγάπη, αρμονία και γαλήνη στο Είναι μας και αυτά σκορπίζει απλόχερα και στα πάντα γύρω του.

ΠΗΓΗ

Advertisements

4 thoughts on “Από τη ζητιανιά της Αγάπης στο κέντρο της καρδιάς

  1. Ένα ακόμα εξαιρετικό κείμενο!
    Με όλη μου την καρδιά, εύχομαι να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε τραυματισμένοι από την παιδική μας ηλικία γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να «εργαστούμε» και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας!
    Το σημαντικότερο τραύμα που κουβαλάμε, είναι ο φόβος εγκατάλειψης και αυτό μας ακολουθεί όλη μας τη ζωή, το αποτέλεσμα είναι η ανασφάλεια και ο θυμός που εκδηλώνεται στις σχέσεις μας…
    Όσο για την Αγάπη, έτσι όπως την εννοούμε σίγουρα μας λείπει (ακόμα και αν είχαμε πολύ τρυφερά και όμορφα παιδικά χρόνια). Προσωπικά έχω «δει» πως απ΄τη στιγμή που δεν θα φοβηθεί κανείς να την εκδηλώσει, (θέλει άνοιγμα καρδιάς!) θα του επιστραφεί τετραπλάσια και αυτό σε όλες του τις σχέσεις.

    Πολλά πολλά τρυφερά ΑΦιλάκια σου στέλνω μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ για το κείμενο στη Νατάσσα Χαρέλα!

    1. Καλημέρα και καλό μήνα Στεφανία μου. Έτσι είναι. Από τα μικράτα μας κουβαλάμε ανασφάλειες, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Η προσωπική μου εμπειρία μου έμαθε ότι σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις «απόρριψης» από γονείς, το κατεξοχήν αρχέτυπο ασφάλειας για ένα παιδί, αυτό που έπρεπε να μάθει ο ενήλικας πλέον, είναι την Αγάπη. Να συν-χωρέσει. Φιλιά αγάπης κι από εμένα! ❤

  2. Εκ πρώτης όψεως συμφωνούμε σε όσα γράφεις,σίγουρα αποτελεί θεμέλιος λίθος να αποβάλουμε τις ανασφάλειες και τους φόβους που από μικρή ηλικία φωλιάζουν και διογκώνονται μέσα μας ώστε να φτάσουμε στο σημείο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, τους γύρω μας αλλά και να νιώσουμε την αγάπη χωρίς όρους από τους γύρω μας. Ωστόσο πιστεύουμε πως αυτό που περιγράφεις δεν είναι ο κανόνας καθώς παρά τα στραβοπατήματα όταν μεγαλώνεις σε μια σχετικά υγιη οικογένεια (γιατί το απόλυτο δεν μπορεί να υπάρξει) η αγάπη και η φροντίδα είναι απλόχερη,δεν γίνεται να φοβηθείς τόσο ώστε να φτάσεις στο σημείο να ζητιανέψεις την αγάπη παρά μόνο αν το περιβάλλον είναι τοξικό και άγριο. Ίσως απλά να μιλάς ακριβώς γι αυτές τις εξαιρέσεις απλά εμείς να το είδαμε πιο σφαιρικά,όπως και να έχει την καλησπέρα μας!

    1. Καλησπέρα σας mr. & mrs tomary κι ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Μπορεί το περιβάλλον που μεγαλώνει ένα παιδάκι να μην έχει τα τοξικά και άγρια χαρακτηριστικά που ίσως αναμένουμε λόγω των κοινωνικών στερεοτύπων (ακραίες κι επιθετικές συμπεριφορές, άγριοι καυγάδες κλπ). Ίσως μια «καλοβαλμένη» οικογένεια να είναι συναισθηματικά απούσα, απορροφημένη από άλλες ασχολίες κι ο χρόνος που απομένει να μοιραστεί εντός των μελών της – και ειδικά των τρυφερών παιδιών – να μην είναι ικανός να χτίσει την ασφάλεια που χρειάζεται ένα παιδάκι σε μικρή ηλικία. Αυτό αφήνει δυστυχώς ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή. Αυτά τα παιδάκια εξελίσσονται σε ενήλικες που κυριολεκτικά ζητιανεύουν την αγάπη και αν δεν αναλυθούν από ψυχολόγο, την αναζητούν σχεδόν πάντα με λάθος τρόπο. Το άρθρο δεν είναι δικό μου, είναι μιας εξαιρετικής κατά τη γνώμη μου ψυχολόγου και το μοιράστηκα διότι με βρίσκει σύμφωνη με όσα επικοινωνούνται σε αυτό. Είναι ένα μέρος μιας δύσκολης πραγματικότητας που μπορεί να βιώσουν κάποιοι άνθρωποι, δεν είναι θέσφατο. Σας φιλώ γλυκά. Καλή συνέχεια και δημιουργική!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s