Ο δικός μου πατέρας


http://www.dreamstime.com/stock-images-little-girl-s-love-daddy-image5785234

 

Δύο αντίθετα μεταξύ τους περιστατικά που συνέβησαν με διαφορά πέντε λεπτών στο Facebook σήμερα με οδήγησαν να καταγράψω τις σκέψεις μου σ’ αυτό το μικρό άρθρο. Σήμερα μια καλή μου φίλη έχασε τον πατέρα της και μία άλλη ανέβασε φωτογραφία παρέα με τον πατέρα της να δειπνούν σ’ ένα όμορφο εστιατόριο. Εγώ έχω χάσει τον πατέρα μου εδώ και πολλά χρόνια, απ’ όταν ήμουν 24 ετών και νεαρή μητέρα.

Ο πατέρας μου ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, έτσι τον θυμάμαι. Πολύ όμορφος στα νιάτα του, γοητευτικός σε μεγαλύτερη ηλικία, διακριτικός κι ευγενής. Ευγενής. Όχι δήθεν ευγενικός  αλλά δομικά ευγενής. Δεν είχε τελειώσει καλά καλά το Γυμνάσιο όταν έφυγε απ’ το μικρούλι χωριό του και την φτωχή του οικογένεια για να βρει δουλειά στην Αθήνα. Και βρήκε. Και σιγά σιγά έφτιαξε τη δική του μικρή επιχείρηση, ένα συνοικιακό μαγαζί με γαλακτοκομικά προϊόντα. Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά έρχονται και οι δικές μου μνήμες. Παιχνίδια στο πεζοδρόμιο, μαθήματα ποδηλάτου, αριθμητική με τις τιμές των προϊόντων στο μαγαζί, απλά πράγματα πρόσθεση κι αφαίρεση. Χαμογελαστός πάντα με τους πελάτες του, συμπονετικός, συντρέχτης όπως λέμε στην καθομιλουμένη. Όλο και κάποιος θα έρχονταν να μοιραστεί μαζί του το πρόβλημά του. Ήταν τόσο μα τόσο καλός ακροατής. Εμείς κάναμε σπουδές για να το μάθουμε αυτό κι εκείνος γεννήθηκε με αυτή την πολύτιμη δεξιότητα.

Με θυμάμαι από μικρή να παρακολουθώ τις κινήσεις του, το χαμόγελό του πώς κοιτούσε στα μάτια τον συνομιλητή του. Ήταν ο ψυχολόγος της γειτονιάς. Πόσες φορές έγινα μάρτυρας ανθρώπων που έκλαιγαν καθώς του εξομολογούνταν τον πόνο τους. Ακόμα και μικρά παιδιά. Είχε ποιότητες πολύ ξεχωριστές κι εγώ δεν πρόλαβα να τις χαρώ. Έφυγε ύστερα από σχεδόν δεκαετή μάχη με τον καρκίνο και μου πήρε πολλά χρόνια έρευνας προκειμένου να διαλευκάνω αυτό το «μυστήριο». Γιατί αρρώστησε, γιατί πέθανε. Αναγκαστικά μπήκα στο πνευματικό μονοπάτι.

Λίγο αργότερα έγινα αεροσυνοδός, έβλεπα στις πτήσεις συναδέλφους με τους μπαμπάδες τους, μικρά παιδάκια με τους παππούδες τους και σκεφτόμουν ότι εγώ αυτό δεν πρόλαβα να το βιώσω. Η κόρη μου ήταν μόλις δύο ετών όταν έφυγε ο μπαμπάς μου. Το λέω έτσι χωρίς να το κρίνω. Σαν επισήμανση.

Σήμερα βλέπω τις φίλες μου, τους φίλους μου, τους γνωστούς να κάνουν βόλτες, να τιμούν τον πατέρα τους. Άλλοι γράφουν βιβλία, αφιερώνουν άρθρα (όπως κάνω τώρα κι εγώ) και δεν λυπάμαι που εγώ αυτό δεν το έζησα. Έτσι σαν εξομολόγηση το λέω. Είχα ένα πατέρα θησαυρό, κάπως εσωστρεφή (να που έμοιασα!), υπέροχο συνομιλητή, ευγενή, διακριτικό, φιλεύσπλαχνο.

Είναι εντυπωσιακό πως μπορώ και θυμάμαι τόσα χρόνια πριν τις αισθήσεις του. Τον αγαπώ και τιμώ τη μνήμη του πολύ συχνά, του μιλώ τα βράδια έτσι για μία καληνύχτα ή όταν θέλω καθοδήγηση.  Είμαι τόσο γεμάτη από την αγάπη του, από μικρό κοριτσάκι και θέλω να στείλω αυτό το μήνυμα: ο πατέρας είναι μια μορφή άκρως απαραίτητη στη ζωή του παιδιού, είτε είναι ο φυσικός είτε θετός. Η ποιότητα της αγάπης του πατέρα, η αρχετυπική μορφή της προστασίας και καθοδήγησης σ’ αυτή τη ζωή είναι μοναδικής αξίας για το παιδί,  αγόρι ή κορίτσι. Όσοι μπαμπάδες έχετε παιδιά, είτε ζείτε με τη μητέρα τους είτε όχι, να είστε κοντά τους, να τα φροντίζετε. Κι αν για κάποιο λόγο δεν μπορείτε να είστε κοντά τους (σωματικά εννοώ) να δεσμευτείτε ότι θα ξέρουν ότι πάντα κοντά τους θα είναι η αγάπη σας, η στοργή σας και η αμερόληπτη προσοχή σας.

Αγαπημένες μητέρες, διαφορετικός είναι ο ρόλος του συντρόφου από εκείνον του πατέρα. Είμαι υπέρ της απομάκρυνσης των συζύγων όταν η σχέση χωλαίνει, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά, μην τα απομακρύνετε όμως από τον πατέρα τους. Ποτέ. Για κανένα λόγο. Εκτός φυσικά κι αν εξακριβωμένα κινδυνεύουν! Μιλώ για την εγωιστική συμπεριφορά. Μην το κάνετε. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την ασφάλεια των γονιών-προτύπων. Δεν έχουν δικλείδες ασφαλείας τα παιδιά, είναι απολύτως εξαρτημένα από την οικογενειακή ασφάλεια, έστω κι αν αυτό σημαίνει οικογένεια που δεν κατοικούν όλοι μαζί. Σαν γυναίκα ή σαν άντρας, σαν άνθρωπος γενικά μπορεί να έχεις να διανύσεις  αρκετό δρόμο προσωπικής ανάπτυξης, αλλά σαν γονιός μαθαίνεις κάθε λεπτό απ’ την ψυχούλα που γέννησες. Μεγάλη συνειδητοποίηση και μεγαλύτερη ακόμα υπέρβαση το να είσαι θυμωμένος με τον πρώην σύζυγο αλλά να κατανοείς, να αναγνωρίζεις και να σέβεσαι την πατρική φιγούρα.

Έχω χάσει τον πατέρα μου εδώ και περίπου είκοσι χρόνια αλλά θυμάμαι τις αισθήσεις του γιατί η αγάπη του ήταν βαθιά, αν και σιωπηλή. Αυτό είναι το μεγάλο μου κέρδος και η μεγάλη μου ευλογία στην μετέπειτα αναζήτηση συντρόφου αλλά κυρίως στη δόμηση του χαρακτήρα και ολόκληρης της ζωής μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s