Ρέκβιεμ για τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες


images1_282«Θέλω να με θέλεις όπως σε θέλω εγώ», αυτό είναι το ανεκπλήρωτο όνειρο της κάθε σχέσης, γιατί, εντέλει, στην κάθε επικοινωνία των προσώπων ο ΑΛΛΟΣ είναι η αιτία να σκεφτείς τα μικρά και μεγάλα θέλω σου… ΕΣΥ υπάρχεις πάντα σαν αντανάκλαση στα μάτια του άλλου είτε σε βλέπει σαν Θεό, είτε σαν σκουπίδι..

Ο άνθρωπος ζει με τα βασικά, αλλά και βιώνει με τις αισθήσεις του τον κόσμο που δεν βλέπει, για να αισθανθεί τα όρια της υπέρβασης…

Σε αυτή την ασυνείδητη, εν μέρει, αλλά συνειδητή και παραμορφωμένη, σε μεγάλο βαθμό, πραγματικότητα -αφού η κοινωνικότητα μας είναι η θερμοκοιτίδα της επιβίωσης- η ανάγκη να δω τον ΑΛΛΟΝ με καθαρή ματιά έχει σαν μόνη προϋπόθεση την αναδόμηση μιας καινούργιας ύπαρξης που δεν θα φορτώνεται με τα σκουπίδια της μνήμης, αλλά με τις καθαρές επιλογές του προσώπου του μέλλοντος.

Το πρόσωπο γίνεται ιερό και πρωτότυπο όταν θελήσει να υποταχθεί στην επιθυμία του άλλου που δεν γνωρίζει, γιατί διαφορετικά θα υποδυθεί τον ιδανικό του εαυτό, όπως κατασκευάστηκε όμως από τις ανάγκες της προηγούμενης ζωής, συνήθως σε μια σύμβαση επιβίωσης, όχι όμως και ανάτασης…

Μόνο όταν αγαπήσεις τον άλλον θα τον γνωρίσεις (W.Benjamin), που σημαίνει να τον συγχωρήσεις, να τον διαλύσεις, να τον σταυρώσεις και να τον αναστήσεις και μετά σαν μικρός θεός που είσαι- αφού στον έρωτα ήδη πέθανες για να ξαναγεννηθείς- να τον ξαναδημιουργήσεις. (Σε όλες τις μυθολογίες η νεκρανάσταση είναι ο βασικός πυρήνας της θεϊκής ιδιότητας).

Οι άνθρωποι χάνουν το ιερό τους πρόσωπο, επειδή η πραγματικότητα γύρω τους γελοιοποιεί την τραγική τους φύση, το τραγικό από το γελοίο απέχει ελάχιστα (οι αρχαίοι το ήξεραν πολύ καλά…). Ο ήρωας που κουβαλούμε μέσα μας, ας πούμε ένας Δον Κιχώτης που ψάχνει τη Δουλτσινέα, έχει πάντα ένα υπηρέτη χοντρό και πεζό, τον Σάντσο, που τον προσγειώνει στα δικά του ταπεινά μέτρα, το φαγητό και τον ύπνο.

Ο τραγικός μας εαυτός, όμως, είναι ο μόνος αυθεντικός, αφού κατασκευάζεται μόνο από εμάς για ΕΜΑΣ…

Ο μεγάλος καλλιτέχνης είναι αυτός που παίζει με μόνο θεατή τον εαυτό του και όχι το κοινό που συνήθως θα χειροκροτεί ακόμα και όταν ο βασιλιάς είναι γυμνός…

Σε μια ταινία του Αλμοδόβαρ, η τραβεστί πρωταγωνίστρια σε ένα μονόλογο- παραλήρημα ονομάζει τις πλαστικές που έχει κάνει για να μοιάσει με περίπου γυναίκα, καταλήγοντας πως έτσι μόνο νοιώθει αυθεντική αφού ο ιδανικός της εαυτός ήταν αυτός που κατασκεύασε και όχι αυτός με τον οποίο γεννήθηκε.

Πολλές φορές μέσα στη παγίδα της φυσικής μας καταγωγής και των κοινωνικών ρόλων που υπηρετούμε, νοιώθουμε ασφυκτικά ή έστω ανικανοποίητοι, «γιατί το σιδηρούν προσωπείον που μας φόρεσαν δεν ήταν η αυθεντική μας επιλογή, αλλά των άλλων και οι άλλοι είναι πολλοί και ύποπτα υποστηρικτικοί. ίσως για να μας φιλτράρουν τις δικές τους επιθυμίες σαν αυτονόητες δικές μας αλήθειες…

Ποιος άραγε θέλει να είναι επιθυμία ενός βλέμματος που έχει προκατασκευαστεί, να βλέπει μόνο αντίτυπα και όχι τα πρωτότυπα έργα…;

Λέω ΚΑΝΕΙΣ γιατί όποιος έχει νοιώσει τη δύναμη του πρωτότυπου όλα τα αλλά τα θεωρεί απλά, υποκατάστατα, χωρίς φαντασία και γοητεία και είναι αυτός ο λόγος που όλοι μας φοβόμαστε να εκτεθούμε στην αυθεντικότητα των ενστίκτων μας και προτιμούμε την ασφάλεια των δοκιμασμένων συνταγών που προηγήθηκαν.

Σε αυτά που μάθαμε μέσα από τις διαμεσολαβημένες επιθυμίες μας -δηλαδή θέλω αυτό που θέλεις και εσύ- η παραμόρφωση είναι δεδομένη έστω και αν φαντάζει εύκολη και κυρίως εφικτή…. «Παίζω ξέροντας τα χαρτιά σου…. Είναι σίγουρο ότι θα κερδίσω αλλά δε θα νικήσω γιατί στο βάθος ξέρω πως έκλεβα…».

Στην επικοινωνία με υπονοούμενα ερωτικά κερδίζει αυτός που κρύβει καλά τον αυθεντικό του εαυτό, γιατί αυτό είναι ένα εύκολο μάθημα για όλους σε μια κοινωνία όπου η απατηλή λάμψη είναι το ζητούμενο. αλλά στη πράξη έχει ήδη χάσει ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας του, με αποτέλεσμα να καταλήγει να μη γνωρίζει στο τέλος τη διαφορά από το «άλλο ΕΙΜΑΙ και άλλο ΦΑΙΝΟΜΑΙ…».

Από τον ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ έως τον ΚΑΝΤ και τον ΦΙΚΤΕ η προσέγγιση της αλήθειας ή της αληθούς πραγματικότητας τοποθετεί τον σκεπτόμενο άνθρωπο ως διαμεσολαβητή της εικόνας που βλέπει και της εικόνας που ερμηνεύει, θεωρώντας ως δεδομένο πως πίσω από τα φαινόμενα υπάρχει πάντα ένας άλλος κόσμος πιο αληθινός που δεν προσεγγίζεται, αφού τα εργαλεία της γνώσης μας είναι πεπερασμένα. (L.Strauss)

Το δέρμα μας, το έξω μας, το περιτύλιγμα μας είναι άραγε πιο σημαντικό από το εντός μας σκοτάδι, αυτή τη μαύρη τρύπα που όλα τα καταπίνει και όλα τα ξερνά…;

Αφού μένει πάντα με ένα αίσθημα κενού το αχόρταγο τέρας της επιθυμίας για όλα. Δεν θέλω να σε θέλω, λοιπόν, για να διατηρήσω θωρακισμένο το κενοτάφιο μου για να μην υπάρξουν ρωγμές στο δέρμα που καλύπτει το σκοτάδι εντός μου…

Η θωράκιση μου, άξια και πλουμιστή, γυαλίζει στο φως του Ήλιου και τρομάζει τους εραστές τα σκοτεινά βράδια του χειμώνα για μη δουν μια Εκάβη, μια Ελένη, μια γυναίκα που φοβάται να κοιτάξει στα μάτια τον καθρέφτη, μήπως και της πει πως δεν είναι πια η ομορφότερη…

Η Μαντλέν ήταν η πιο όμορφη και ευφυής οικοδέσποινα του Παρισιού. Όλοι οι άνδρες την ήθελαν σαν τρόπαιο τους, γονατιστοί προσφέροντας τα δώρα και τις τιμές. Μόνο ένας δεν την ήθελε : ο πιο κακομαθημένος εραστής της πόλης, ο Λεπρέ, που ερωτευόταν όμως γυναίκες του δρόμου και των μπουρδέλων της φωτεινής πόλης. Ματιά δεν έριξε ποτέ στην όμορφη οικοδέσποινα, αυτή όμως τον ερωτεύτηκε τρελά γιατί ήταν ο μόνος αυτάρκης και γεμάτος εραστής, αυτός που δεν ήθελε αυτό που ζητούσαν όλοι οι άλλοι. (Μ Προυστ)

Η ίδια ιστορία με τον Σταυρόγκιν, τον όμορφο πρίγκιπα των σαλονιών της Μόσχας… Γυναίκες και άνδρες έπεφταν στα πόδια του γιατί ο ίδιος δεν ήθελε κανένα και καμία …. Το είδωλο του αγαπούσε, όπως ο Ντόριαν Γκρέι.

Άραγε οι άνθρωποι γιατί ερωτεύονται τους ΑΥΤΑΡΚΕΙΣ και όχι αυτούς που μπορούν να θυσιάσουν ένα μέρος τους ή να μοιραστούν κάτι θυσιαστικό με τον άλλο;

Μα είναι απλό…. Στην αυτάρκεια του άλλου αντανακλάται η δική μου έλλειψη και ματαιοδοξία πως μπορώ να συμπληρώσω το κενό μου με το περίσσευμα του, πλούσιου σε μηνύματα, αρραγούς προσωπείου. Αυτός που δεν μιλά, δεν δείχνει, δεν δίνει έχει τα πιο πλούσια σημεία για τον άλλο που ζητά ερμηνείες.
Ο γρίφος και ο μύθος δεν είναι άραγε πιο σημαντικά από τα λογικά σημεία της επικοινωνίας- και της ιστορίας.

Ποιον θα ενδιέφερε άραγε αν ο Μ.Αλέξανδρος φοβόταν να κοιμάται τα βράδια μόνος και ότι λέρωνε το κρεβάτι του από φόβο….;

Κανέναν. Γιατί οι μύθοι είναι οι ανάγκες μας να απογειώσουμε τα τραγικά ανθρωπάκια που έχουμε μέσα μας σε Γίγαντες και Ακρίτες και σε Ήρωες.

Πάνω από το πεζό ανθρώπινο μέτρο που κανένα δεν ενδιαφέρει, ούτε καν τον άνθρωπο που κοιμόμαστε μαζί, που τρώμε μαζί, που κάνουμε παιδιά μαζί…..

«Θέλω αστραπές και βροντές, θέλω καταιγίδες. Τι να τις κάνω εγώ τις ψιχάλες…;»
(Βασιλιάς Ληρ. Σαίξπηρ)

Το είδαμε εδώ: Ψυχολογικός Φάρος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s