Ένα σημείο, κάπου στον ορίζοντα…


Image

Ένα σημείο, κάπου στον ορίζοντα.

Ήταν, είναι, και θα παραμείνει άφταστο. Αυτό είναι ο ορίζοντας. Μια γραμμή κάπου μακριά. Μια γραμμή, που βασική της ιδιότητα είναι το να παραμένει όνειρο. Όσο κι αν προσπαθήσουμε να την πλησιάσουμε, εκείνη πάντα θα έχει τον τρόπο να ξεγλιστρά από κάθε απλωμένη παλάμη, που περιμένει υπομονετικά στην άκρη μιας παραλίας, για να αγγίξει αυτή τη γραμμή. Αυτό είναι η γραμμή του ορίζοντα. Χιλιάδες απρόσιτα σημεία, που δεν μπορεί κανείς να αγγίξει.

Έτσι είναι και οι περισσότεροι στόχοι που θέτουμε ως άνθρωποι. Γραμμές, που μοιάζουν με εκείνη του ορίζοντα. Γραμμές, που πολλές φορές παραμένουν τόσο αληθινές, όσο ένα βραδινό όνειρο, που χάνεται μόλις εμφανιστεί η πρώτη δέσμη φωτός στον ουρανό. Αυτό είναι οι περισσότεροι στόχοι. Γραμμές που προσπαθούμε να φτάσουμε, και εκείνες κρατούν επιφυλακτικά τις αποστάσεις, για να υπερασπιστούν την απρόσιτη φύση της υπόστασής τους.

Αν όμως δεν μπορούμε να αγγίξουμε τους στόχους μας, τότε γιατί τους κυνηγάμε ακατάπαυστα; Γιατί εμμένουμε στις προσπάθειές μας, να αγγίξουμε σημεία που δεν μπορούμε να φτάσουμε;

Είναι επειδή το ανέφικτο το ονομάζουμε όνειρο. Και αυτή είναι η φύση μας. Είναι απλά η φύση μας να ονειρευόμαστε. Η φύση μας, που διαμορφώθηκε μέσα από τη δύναμη της συνήθειας. Είναι απλά η συνήθεια, που μονίμως οδηγεί τον καθένα μας ξεχωριστά, στους δρόμους που δεν έχει ακόμα ταξιδέψει, με σκοπό να αφήσει πίσω της κάτι καλύτερο από αυτό που βρήκε. Είναι η δύναμη της συνήθειας που έχει εθίσει τον άνθρωπο στη διαρκή αναζήτηση νέων στόχων. Η δύναμη της συνήθειας, σύμφωνα με την οποία κανένας δεν μπορεί να αντέξει χωρίς να προσπαθεί για κάτι, αλλά ψάχνει διαρκώς για αυτό το «κάτι». Ένα «κάτι» αρκετό για να μονοπωλεί το ενδιαφέρον του. Νέοι στόχοι και όνειρα, μαγικά και απρόσιτα, που περιμένουν στη σειρά για να πραγματοποιηθούν. Στόχοι και όνειρα, που πιθανότατα γίνονται ένα με τη γραμμή του ορίζοντα, και χάνονται μέσα στο άπειρο της εικόνας που τα μάτια μπορούν να αντιληφθούν… Φταίει η συνήθεια που μονίμως προσπαθείς να αγγίξεις το όνειρο, και όχι εσύ.

Δεν φταις εσύ. Φταίει η συνήθεια. Εσύ, φταις μονάχα που συνήθισες να τοποθετείς όσα δεν μπορείς να φτάσεις δίπλα στον ορίζοντα. Είναι πιο εύκολο να κρύβεται ο φόβος σου για όσα μπορούν να σε αγγίξουν πίσω από τη γραμμή του ορίζοντα, που έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν θα φτάσεις. Είναι πιο εύκολο να ρίχνεις τις ευθύνες για τις δικές σου αδυναμίες στη γραμμή… Φταίει εκείνη. Φταίει η γραμμή που δεν μπορείς να την αγγίξεις, και όχι ο δικός σου φόβος, μήπως και αλλοιωθούν τα αποτυπώματά σου από αυτό που θες να αγγίξεις…

Αλλά, για αυτό δεν υπάρχουν τα όνειρα κι οι στόχοι; Για να έχουμε κάτι να κυνηγάμε ασταμάτητα. Για να προσπαθούμε κάθε μέρα να πετύχουμε όσα δεν πετύχαμε την προηγούμενη… Για να ξυπνάμε κάθε μέρα και να απλώνουμε υπομονετικά την παλάμη μας στην άκρη της παραλίας, και να περιμένουμε καρτερικά να συναντήσουμε τον ορίζοντα…

… Δεν ήξερα, και κατηγορούσα πάντα τη γραμμή. Όταν έμαθα, άρχισα να φορτώνω με ευθύνες το «εγώ» μου. Εγώ δεν μπορώ να φτάσω τον ορίζοντα. Αυτός υπάρχει. Υπάρχει και είναι εκεί, και περιμένει. Περιμένει κάποιος να απλώσει το χέρι του και να τον αγγίξει. Εγώ δεν μπορώ να αγγίξω τον ορίζοντα. Εγώ τον φοβάμαι. Και αυτόν, αλλά και αυτό που θα γίνει το «εγώ» μου αν έρθει σε επαφή μαζί του…

Δεν είναι ο ορίζοντας μια γραμμή που δεν μπορώ να φτάσω. Εγώ είμαι η γραμμή που αντιστέκεται στο χάρακα, και αρνείται πεισματικά να περάσει απ’ όλα εκείνα τα σημεία του ορίζοντα που βλέπω, αλλά αδυνατώ να πλησιάσω… Εγώ φταίω για τα σημεία που δεν μπορώ να φτάσω… κανένας άλλος. Εγώ…

Για αυτό, τώρα που ξέρω, κάθε φορά στην παραλία, ακουμπάω το βλέμμα μου πάνω στη γραμμή του ορίζοντα και απλά περιμένω να συναντηθούν οι πορείες μας. Δεν με νοιάζει αν θα αγγίξω ή όχι τον ορίζοντα. Μου φτάνει που ξέρω ότι το προσπαθώ. Μου φτάνει που ξέρω ότι ακόμα και στο όνειρο, προσπαθώ να δώσω ουσία. Είναι υπεραρκετό να ξέρω, ότι ένα σημείο, κάπου στον ορίζοντα, περιμένει από εμένα να το αγγίξω. Και εγώ μπορώ. Αρκεί να θέλω. Μπορώ. Αρκεί να μη φοβάμαι. Σίγουρα μπορώ. Φτάνει να το πάρω απόφαση να αλλοιώσω τα αποτυπώματά μου, αγγίζοντας τα σημεία που μπορούν να μ’ αλλάξουν…

Α.Γ

* Η φωτογραφία, είναι στην Πρέβεζα, στο Μονολίθι! Από τις πολύ αγαπημένες μου φωτογραφίες και νομίζω, ότι η «γραμμή» φαίνεται 🙂

Το είδαμε εδώ: Τρίχες Κατσαρές!Για να μην ξεχνάμε να σκεφτόμαστε και να προβληματιζόμαστε!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s