Πράξεις και υποσχέσεις στην πολιτική ζωή


Της Μαρίας Λασσιθιωτάκη, Ψυχολόγου

Πλησιάζει μια περίοδος που ως λαός θα πάρουμε την ευθύνη που μας αναλογεί στη διαμόρφωση της ροής των γεγονότων, θα αποδείξουμε αν και πόσο χειραφετημένοι είμαστε και πόσο ικανοί να επιλέξουμε όσους θα ασκήσουν την εξουσία.Όμως, επιλέγουμε αυτούς που ενεργούν ή αυτούς που υπόσχονται να ενεργήσουν;

Σ’  αυτή τη Χώρα, περισσότερα έχουν ειπωθεί ως υποσχέσεις και ελάχιστα έχουν γίνει πραγματικότητα.Το ανθρώπινο είδος έχει την ευχέρεια του λόγου, με τα λόγια εκφραζόμαστε, με αυτά εξαπατάμε και το χειρότερο: από τα λόγια πέφτουμε στην δίνη της αυταπάτης, στην ονειροπόληση.

Σαν τα μικρά κι ανήμπορα παιδιά που προσδοκούν να τα σώσει μια μεγάλη και ισχυρή γονεϊκή φιγούρα χωρίς να διακινδυνεύσουν από την ανάληψη ευθύνης, καταφεύγουμε κι εμείς στην προστασία των υποσχέσεων.

Γλιστράμε στην ελπίδα ότι αυτός ή εκείνος ο πολιτικός θα τηρήσει τα λόγια του και θα ενεργήσει σύμφωνα με αυτά. Η φύση των παιδικών προσκολλήσεών μας εξηγεί αλλά δεν δικαιολογεί τις ανεύθυνες επιλογές μας.

 Άρνηση

Είναι γνωστή η παροιμία «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια και ο επίσης γνωστός μύθος της αλεπούς με τα ξινά σταφύλια.

Η άρνηση ως ασυνείδητος ενδοψυχικός μηχανισμός έχει σκοπό να ανακουφίσει το άτομο από το άγχος των εσωτερικών του συγκρούσεων.  Ως κοινωνιοψυχολογικός μηχανισμός, γνωστός και ως γνωστική ασυμφωνία, οδηγεί ένα  άτομο ή μια ομάδα ατόμων να επιλέξει τον κοινωνικό εαυτό του, να τοποθετηθεί απέναντι σε μια αντιφατική για τις πεποιθήσεις του πληροφορία έτσι  ώστε να είναι σύμφωνος με το εξωτερικό περιβάλλον και τις συνθήκες που επικρατούν.

Πρόκειται για  μια… φιλότιμη  προσπάθεια να μειώσει την ασυμφωνία  ανάμεσα σ’ αυτό που αντιλαμβάνεται και σ’ αυτό που συμβαίνει στην εξωτερική πραγματικότητα.

 Έτσι είναι η πολιτική

Είναι πολιτικός τι περιμένεις;

Μονότονα, προβλέψιμα και επαναλαμβανόμενα ο «πολιτικός επικοινωνιακός λόγος» έχει αποστασιοποιηθεί από τους κανόνες της τίμιας επικοινωνίας, έχει δικό του βασίλειο και μεθοδολογία: τις αόριστες  υποσχέσεις και όχι τις πράξεις.

Η ζωή μας – όμως – αναζητά πορεία. Αυτό είναι βέβαιο. Κατασκευάζουμε χάρτες για να πορευθούμε με όση ασφάλεια μπορούμε. Και αυτοί οι χάρτες περιέχουν μοιραία κοινωνικά και πολιτικά συστήματα, ιδεολογίες, σχετικές με τον ανθρωπισμό, την δικαιοσύνη την ισότητα και όσα άλλα.

Πόσες φορές, άραγε θα χρειασθεί να νιώσουμε την έκπληξη της προδοσίας για τους λανθασμένους  χάρτες που κατασκευάσαμε, πιστεύοντας με την αφέλεια μικρού παιδιού τα λόγια των πολιτικών;

Τι θα κάνουμε ενώπιον της αναντιστοιχίας λόγων και έργων των αρχόντων μας;

Πότε θα κινητοποιήσουμε  το διανοητικό όργανο πλοήγησής μας, τον εγκέφαλό μας- τη μνήμη, την αντίληψη, την προσοχή ή τη συγκέντρωση για να δούμε ότι οι χάρτες που μας κατασκεύασαν είναι γεμάτοι απρόβλεπτα εμπόδια, να πάρουμε την ευθύνη να τους διορθώσουμε;

Θα την πάρουμε όμως ή μήπως μας γοητεύει το υπερτροφικό «εγώ» των εκπροσώπων μας;

Μήπως μας  παρέχει την ασφάλεια μιας « ιδιοσυγκρασιακής» ομοιότητας; Μήπως με λίγα λόγια μοιάζουμε με αυτούς που επιλέγουμε και προβάλλουμε στις πολιτικές επιλογές μας τον δικό μας ναρκισσισμό;

Προφανώς ο πιο ακατάλληλος πολιτικός είναι αυτός που, τα τελευταία χρόνια,  μας εξέπληξε δυσάρεστα, γκρεμίζοντας κάθε ίχνος εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του.

 Αυτονομία -Επιλογή και ευθύνη

Είμαστε άραγε αυτόνομοι ως άτομα και ως κοινωνία απέναντι σε αυτά τα πολιτικά σχήματα ή κάτι τους «χρωστάμε»; Οι ανάγκες μας ταυτίζονται με τις δικές τους ,όταν -μάλιστα – αυτό το διάστημα έχουν επιδοθεί στην διεκδίκηση της ψήφου μας μέσω απειλών, τρόμων  και φόβων στη λογική του  στρατιωτικού ρητού, « όταν κάτι δεν έχει αποτέλεσμα, διπλασίασέ το».

Ή μήπως  αυτό μας κολακεύει; Πόσο είμαστε  ανεξάρτητοι, ως λαός και ως άτομα, από την κολακεία και την αυταπάτη ή είναι ζήτημα χρόνου να αλλάξουμε ρόλους και να γίνουμε εμείς κόλακες αυτών που μας κολάκευαν μέχρι χθες;

Ίσως  φοβόμαστε να πάρουμε το ρίσκο, προτιμούμε να διαλέξουμε οποιοδήποτε προβλέψιμο, γνωστό και επαναλαμβανόμενο πολιτικό σχήμα κι ας μας δημιούργησε ένα χάρτη ζωής με κατεύθυνση την σύγχυση και  τον αποπροσανατολισμό.

Πρωταγωνιστές και συνένοχοι;

Κατά προτίμηση ως λαός  θρηνολογούμε, μας αρέσει η κορύφωση του δράματος….

Αλλά το δράμα αυτό τον καιρό μπορεί να μην εξελιχθεί με το βασικό στοιχείο της τραγωδίας : ότι δεν είμαστε θεατές για να περιμένουμε την κάθαρση με το τέλος του έργου ,αλλά πρωταγωνιστές στο δικαίωμα και το καθήκον της ψήφου.

Δεν αρκούν πια οι « καταγγελίες» για τις αυθαίρετες, καταπιεστικές και κακοποιές δυνάμεις που μας απαγορεύουν να επιλέξουμε με ελευθερία και σύνεση τον αέρα μιας αλλαγής. Μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά το δύσκολο δεν ταυτίζεται με το αδύνατο.

Ως «αναποφάσιστοι» προτιμούμε να περιφρονούμε τους άρχοντες την επόμενη μέρα που τους εξουσιοδοτήσαμε, ποτέ την προηγούμενη. Λαός παρορμητικός, την μια μέρα επιλέγουμε  και την άλλη είμαστε «κοψοχέρηδες».

Κατά προτίμηση δεν πειθαρχούμε ούτε στα ίδια μας τα λόγια, τις μεγάλες υποσχέσεις στον εαυτό μας  και τις εξαντλητικές κοινωνικοπολιτικές συζητήσεις. Για το κράτος δικαίου, τον ανθρωπισμό, τον πολιτισμό, τις ανισότητες, για όλα μιλάμε μέχρι εκείνη την κρίσιμη ώρα που θα πάρουμε την ευθύνη να γίνουμε πρωταγωνιστές των εξελίξεων ή μήπως συνένοχοι στις ήδη γνωστές πολιτικές πρακτικές;

Αν θέλουμε να γιατρευτούμε θα χρειασθεί να μάθουμε ότι η Ελλάδα του σήμερα είναι μια ακολουθία ατομικών και συλλογικών  επιλογών και όχι σκοτεινών δυνάμεων, ανεξιχνίαστων παρασκηνίων ή συνωμοτικών σεναρίων. Στο κάτω -κάτω βρίσκουν και τα κάνουν και κάποιοι από μας συναινούν σαν την αλεπού με τα ξινά σταφύλια.

 Ελευθερία και ανάγκη

Ο Έριχ Φρομ μίλησε για δραπέτευση από την ελευθερία. Στην προσπάθειά μας να αποφύγουμε την ευθύνη, δραπετεύουμε από την ελευθερία να επιλέξουμε έξω από τα μικρά καθημερινά μας συμφέροντα. Ελευθερία σημαίνει απλά να  μπορούμε να βγούμε  έξω από το κλουβί των μικροσυμφερόντων μας.

Τι πρόβλημα νάχουν οι εταίροι μας με την ελευθερία μας; Γιατί να προστατέψουν την επιβίωσή μας ή την διασυρμένη εθνική αξιοπρέπειά μας; Κανένα πρόβλημα δεν έχουν ούτε και να σεβαστούν όσα εμείς δεν την σεβόμαστε.

Ζητάμε να θυμηθούν την ιστορία μας,  όταν εμείς την  ξεχνάμε. Εμείς το έχουμε το πρόβλημα και εμείς πρέπει να το λύσουμε, στρέφοντας την προσοχή μας περισσότερο  στους « οικείους εχθρούς» παρά στους ξένους.

Είναι  ιστορική η  μοίρα της Ελλάδας να είναι πάντα κάτω από ξένη κηδεμονία και επομένως είναι  η Ευρωζώνη που ευθύνεται για όλα τα δεινά, όχι  εμείς οι ίδιοι και οι πολιτικές επιλογές μας;

Το είδαμε εδώ: TYPOLOGOS.COM

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s