Η συνάντηση με τον άλλον, είναι σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο…


Καλή, κακή ή μέτρια κάθε συνάντηση με τον άλλον με τρέφει, με βοηθάει, με διδάσκει. Δεν είναι η κακία, η ανεπάρκεια ή η ανικανότητα του άλλου που οδηγεί μια σχέση στην αποτυχία.

Η αποτυχία, αν θέλουμε να τη λέμε έτσι, είναι η έκφραση που χρησιμοποιούμε  για να δηλώσουμε ότι ο δεσμός έπαψε να είναι «θρεπτικός», ωφέλιμος και δημιουργικός για τον ένα από τους δύο. (Δεν κάνουμε για όλους πάντα, ούτε κάνουν όλοι πάντα για μας.)

Κάθε συνάντηση στη ζωή μου ήταν σαν κάθε βιβλίο που διάβασα: ένα μάθημα ζωής που μ’ έκανε να είμαι αυτός που είμαι.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, αλλά και μέσα μας, θα αντιληφθούμε το άγχος και την ανησυχία (αν όχι το φόβο) που προκαλεί μια πιθανή νέα συνάντηση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Εν μέρει, γιατί κάθε συνάντηση δημιουργεί ένα κύμα τρυφερότητας, συμπάθειας, αρμονικού ταιριάσματος, αμοιβαίας επίδρασης, επικοινωνίας και τέλος υπευθυνότητας, δέσμευσης και αφοσίωσης.

Επίσης, και προπάντων, γιατί σημαίνει την πιθανότητα να βρεθεί κανείς αντιμέτωπος με τα φαντάσματα που φοβάται περισσότερο – τα μόνα ίσως που μας φοβίζουν πιο πολύ κι από τη μοναξιά: το φάντασμα της απόρριψης και το φάντασμα της εγκατάλειψης.

Από φόβο, ή λόγω διάφορων περιορισμών, είναι βέβαιο ότι έχουμε μεγάλη δυσκολία να συναντηθούμε με γνωστούς και αγνώστους.

Το μοντέλο της οικογένειας που αντέχει στο χρόνο αποτελεί – ολοένα και περισσότερο – την εξαίρεση κι όχι τον κανόνα. Οι φιλίες και οι γάμοι που κρατάνε μια ζωή έχουν γίνει τουλάχιστον «παλαιομοδίτικοι» ή «ξεπερασμένοι».

Περιστασιακές συναντήσεις χωρίς προσωπική εμπλοκή και σεξουαλικές συνευρέσεις χωρίς υποχρεώσεις, γίνονται αποδεκτές και δεν εκπλήσσουν κανέναν. Ορισμένοι μάλιστα, επαγγελματίες ή μη, φτάνουν στο σημείο να τις συστήνουν ως ένδειξη μιας – υποτίθεται – πιο ελεύθερης και εξελιγμένης συμπεριφοράς.

Ο ατομικισμός παρουσιάζεται ως εχθρός της κοινωνικής συνείδησης, κυρίως από εκείνους τους χαμερπείς οι οποίοι περιφρονούν κατά βάθος τις κοινωνικές δομές ή προσκολλώνται επάνω τους μ’ ένα είδος «φονταμενταλισμού της αλληλεγγύης» που μετατρέπει σε νόμο ότι δεν μπορεί να διδάξει. […]

Είτε με βοήθεια είτε χωρίς, οι σχέσεις των ζευγαριών είναι ολοένα και πιο συγκρουσιακές, οι σχέσεις γονιών-παιδιών όλο και πιο δύσκολες, οι σχέσεις μεταξύ αδελφών όλο και λιγότερο στενές, και οι σχέσεις με τους συναδέλφους και τους συνεργάτες μας όλο και πιο ανταγωνιστική.

Κατά τα λεγόμενα του Άλαν Φρόμ (1916-2003, αμερικανού ψυχολόγου και συγγραφέα), οι πόλεις μας, με τα πανύψηλα κτίρια και τον υπερπληθυσμό, είναι το ιδανικό περιβάλλον για την καλλιέργεια της απομόνωσης. Δεν υπάρχει πιο μοναχικό μέρος από τη Νέα Υόρκη μια εργάσιμη μέρα σε ώρα αιχμής, όταν σε περιστοιχίζουν είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι που είναι κι αυτοί μόνοι.

Είναι δική μας ευθύνη να κάνουμε κάτι για ν’ αλλάξει αυτή η κατάσταση για τους απογόνους μας αλλά και για εμάς τους ίδιους.[…] Το να μάθεις να ζεις μέσα σε μια σχέση είναι δύσκολη δουλειά – μια τέχνη θα μπορούσαμε να πούμε – που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και ειδικές τεχνικές τις οποίες πρώτα διδάσκεσαι, στη συνέχεια επεξεργάζεσαι, και μόνο αργότερα επιχειρείς να εφαρμόσεις με επιτυχία.[…] Αυτό συμβαίνει, μεταξύ άλλων, επειδή ο καθένας από μας είναι ένα μεγάλο αίνιγμα.

Γι’ αυτό οι σχέσεις μας αποτελούν ένα μυστήριο, διασκεδαστικό ίσως ή δραματικό, αλλά πάντοτε απρόβλεπτο.[…]

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ,  Ο Δρόμος της Συνάντησης – φύλλα πορείας ΙΙ  (σ. 22-26).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s